Met enkele vrienden heb ik een onwijze gezellige LAN-party gehad. 15.00 uur denderden Jan en Rutger naar binnen met hun laptops. Even aan het netwerkje prikken en klaar. Nog geen kwartier later stonden ook Arjan en Leendert voor mijn neus met hun spullen. Toen alles was aangesloten kon het Grote Configureren beginnen. Ten eerste zochten we nog geschikte spellen, maar aangezien niemand installfiles had, moesten we alles nog downloaden. Een behoorlijke aanslag op mijn lite-verbindingkje, want het internet ging ineens een stuk trager toen er vijf computers aan hingen. Gelukkig kwam om 16.00 uur Richard nog even binnen met een paar geschikte cd-roms met spellen. Het feest kon beginnen. Maar na twee uur installeren, configureren en uitproberen hadden we een geschikt racespelletje. Na nog eens twee uur was ook Rutger erin geslaagd om zijn machine goed aan de praat te krijgen (altijd handig direct x 9 jongen). Toen moest ie weer weg. Sjaak en Willemijn kwamen nog langs en hebben zich uren vermaakt met pinguin meppen. Voor het avond eten chinees gehaald, waar we nog drie dagen van konden eten. Na het eten vrolijk verder met gamen (corvette). Om 21.00 uur kwamen ook Gerstine en Sjaak en Willemijn weer om Idols te kijken met Martine. Daarna hebben ze een authentieke supernintendo aangesloten en speelden ze Marioland. 00.00 uur taaide iedereen af en met een voldaan gevoel keken we terug op een geslaagde dag en een huiskamer voor lege chipszakken, bierflesjes, aangebroken wijnflessen, UTP-kabels, verlengsnoeren, nootjes, vieze borden, restbakken chinees, glazen en cd-hoesjes.

Posted in |

Ik was hulp in de keuken van een slechtlopend restaurant. Zelden ontvingen wij gasten, zodat er veel tijd over was om de keuken schoon te maken. Dat was dan ook de hoofdmoot van mijn werkzaamheden. Mijn baas en tegelijkertijd chef sneed dag in dag uit uien en aardappelen in kleine stukjes. Waar die stukjes voor bestemd waren, weet ik niet. Naast het schoonmaken was er veel tijd over voor andere bezigheden, zoals het houden van huisdieren. We hadden al een zwarte keukenkat, maar ineens was er ook een klein nijlpaardje, dat over de geboende tegeltjesvloer scharrelde. Het beest was zo'n vijftig centimeter lang, maar ondanks het kleine formaat, was het een nijlpaardje met alles erop en eraan. Het diertje maakte een enorme indruk op mij, ik had immers nog nooit zo'n klein nijlpaardje gezien. Ik wilde het gedrag van het beest vastleggen en gebruikte daarvoor de kat. Dat had ik wel vaker gedaan. Ik was er namelijk ooit achtergekomen dat de kat ook fungeerde als digitale camera. Daarvoor moest ik het spinnende beest voor het object houden dat ik wilde fotograferen en vervolgens in het keeltje knijpen. Dan flitsten de ogen een paar keer en de foto was gemaakt. Dat probeerde ik nu ook en hield de kat voor het nijlpaardje. Het werkte niet. Bij een nieuwe poging kneep ik iets harder in het keeltje. De kat weigerde, want het beest was helemaal gek geworden bij het zien van het nijlpaardje. De kattenogen werden groot en groen en er was geen houden meer aan. Ik moest het beest loslaten. Op de schone tegeltjesvloer van de keuken ontstond een bloederig gevecht op leven en dood tussen de kat en het nijlpaardje. De laatste moest het afleggen en de kat droop af. Traag en in gedachten verzonken ruimde ik de verscheurde nijlpaardingewanden op. Jammer van het dode beest, maar logisch. Zo'n klein nijlpaardje is ook eigenlijk te mooi om waar te zijn.

Posted in |

De werkdag stond in het teken van het mysterie van de stoel. Op onverklaarbare wijze was de bureaustoel van collega M. verdwenen. We hadden drie van die lekkere stoelen op de nieuwsredactie en nu nog maar twee. Beneden, bij de commerciele afdeling waren voorheen twee van die lekkere stoelen aanwezig, maar sinds de komst van een derde verkoper opeens drie.Waar zou de stoel van M. gebleven kunnen zijn? De gemoederen, of liever zijn gemoederen, liepen z?hoog op dat het hele bedrijf een dag lang in de ban was van het mysterie van de stoel. Boos stuurde M. een mailtje:

De nieuwsredactie had tot voor kort de beschikking over drie fijne stoelen (bewijsmateriaal is voorradig). Voor alle duidelijkheid: we praten over het hoge model met armleuningen. Nu heeft dezelfde nieuwsredactie er nog twee met als consequentie dat de chef van deze beruchte redactie (M) nu op een stoel zonder leuningen zit en bovendien in een verwrongen houding. M heeft een slechte rug (ook daar is bewijsmateriaal van voorhanden) en zit te koken achter zijn computerscherm. Van woede. Hij vraagt zich af wanneer zijn stoel is ingeruild en door wie, maar vindt tegelijkertijd dat dit niet echt terzake doet, althans, dat dit niet zijn probleem is. Hij wil het liever simpel houden: hij vindt dat hij recht heeft op zijn stoel en dat iedereen die nu op zo een fijne stoel zit en later dan M is binnengekomen bereid moet zijn op te staan en zijn/haar stoel in te leveren. Wie uiteindelijk dan de dupe is maakt M niet zoveel uit, zolang hij het maar niet is. Hij wacht af. Met pijn in zijn rug.

De stoel is nog steeds niet teruggevonden, maar gelukkig kwam collega A. als een deus ex-machina met een oplossing. A stond zijn bureaustoel (ook een hoog model met armleuningen) af aan M. Hij blij, A de held. En de eigenlijke dader? In ieder geval niet op het kerkhof, want dan was er een stoel over en dus geen probleem. Het zal altijd een raadsel blijven, vrees ik. De werkdag was in ieder geval om.

Posted in |

Wederom niet thuis gegeten, maar bij een collega, Mathijs. Spaghetti gegeten samen met onder andere Martijn, een andere collega. Een oud collega, Martine B, was er ook bij. Zij was erbij omdat zij iets heeft met Mathijs. Martijn was er vooral voor de gezelligheid en ik was er om het UPC-breedbandinternetpakket te installeren en voor de gezelligheid. Het pakket werkte. En er was gezelligheid. Behalve de binnenkomende mail, die deed het niet. Maar toen verandere Mathijs de pop3-server van tiscali naar chello en floep, daar kwam de mail. Eigenlijk vooral spam. Tenminste, ik neem aan dat Mathijs niet heeft gevraagd om mailtjes over penis enlargement. Maar dat deerde niet. Er was een teken van digitaal leven en dat was het belangrijkste for the time being. Het werd nog gezelliger. Moest toen weer op huis aan. Door de sneeuw en over een gladde A10. Heel thuisgekomen, maar wel verkouden en pijn in de rug. Even lekker douchen. Dat ze leren, de klerebacillen.

au.

Posted in |

Vrienden. We hebben het een tijdje geleden geprobeerd te filosoferen met La Caracole, maar het werkt nog niet. Er is nog geen honger naar meer filosofische vraagstukken, constateer ik na maanden etherstilte. Een aantal missen puur de interesse, anderen zien het nut er niet van in. Ook een aantal mensen is bang om houvast te verliezen als ze even buiten het vertrouwde denkkader moet stappen. Helaas is dat nodig om tot een grondige gedachtenwisseling te komen over de oorsprong en het doel van het materiele bestaan op deze ogenschijnlijk willekeurige locatie in het eindige universum. Ik ga binnenkort inventariseren wie nog in is. Als je geinteresseerd ben, hoor ik het graag.

Posted in |

De weblog gaat een leven leiden, ik ben al voer voor anderen. Een vriend van mij schreef een gedichtje over mij:

Het leven geprezen
Het leven verdomd
WP in optima forma;
Maakt het helder
Maakt het bont

Een wirwar van gedachten
gevoelens en gezwam
WP in optima forma;
Beschouwt het leven
Zoals het kwam

R.

En zo is het.

Posted in |

Wekenlang was het huishouden beperkt tot de basistaken. Verder dan afwassen kwam het meestal niet.Maar vandaag was het tijd voor de grote schoonmaak. Wassen, boenen schrobben, stofzuigen en dweilen. Alles blinkt en ruikt weer lekker! Ik ging naar het toilet. Wat een zaligheid om in die glanzende pot te pissen.

Over een paar maanden doen we 't zeker weer.

Posted in |

Grappig, maar wat ik gisteren schreef, krijgt vandaag nog een staartje. Huibert komt gezellig om webtv te kijken. Gewoon, een achtergrondprogramma over de cabaretier Bram Vermeulen denk ik. Maar het blijkt te gaan om zijn programma 'In den Beginne' (RVU). Cabaretier, kunstenaar en filosoof Vermeulen geeft daarin zijn eigen interpretatie van het scheppingsverhaal. Daarbij komen er Soemerische kleitabletten om de hoek kijken. Kleitabletten, zesduizend jaar ouder dan de bijbel, met daarop tekst en uitleg over het ontstaan van de mens. Misschien ongeloofwaardig, maar tegelijkertijd een zeer aannemelijke uiteenzetting van hoe de dingen zijn. Let op! Wij zijn het werkras. Kruising tussen aap en Goden.

Posted in |

Waarom is onze ziel gedoemd om een aantal jaren, gevangen in een lichaam op deze aarde te lopen. Waarom heeft deze hierin geen keuze gehad. Is het een kans? Is het een fase? Is het dwang? Als het een kans is, is dat wel een verdomd oneerlijke. Als het een fase is, het zij zo. Als het dwang is wil ik terugkeren naar het niet-existentiele, want ik houd niet van dwangmatigheden. Toch ben ik op een of andere manier toch blij dat ik er ben. Hier. In deze fase. Daarna zien we wel. Ik vrees dat het niet-existentiele niet meer voor mij is weggelegd. Tot in der eeuwigheid.

Posted in |

We zijn lekker bezig en gaan vrolijk door met onze kruistocht in de literatuur. Vanmiddag bezoeken we Winternachten, het internationale literatuurfestival in Theater aan het Spui in Den Haag. We betalen 19,50 euro voor kaartjes maar dan heb je ook wat. Een poezieworkshop Gedicht-Geduid-Gezongen met dichter des vaderlands Gerrit Komrij en die andere schrijver, Adriaan van Dis. Gezellige kerels, die twee. We mengen ons onder publiek wat, in tegenstelling tot gisteren, oprecht erudiet is.

Komrij mag beginnen met een gedichtbespreking. Hij heeft een gedicht gekozen van de vrij onbekende Vlaamse dichter Paul Verbruggen.

FORT COMME LA MORT (sterk als de dood)

In het vroege voorjaar,
klappertandend van de kou,
plonst de zwemploeg, op een teken,
van de laagbegroeide bermen
in de stroom.
Weer als immer
wordt de spits genomen
door die nietig tengre man
die het lichaam van een knaap heeft
doch in 't oog een vreemde koorts.
Met een brede armzwaai zwenkend
schiet hij onder luid gejubel
verder steeds vooruit.
Stil, hardnekkig
zwoegt de zwemmer
in de koude vloed,
tot opeens zijn leven ijl wordt
en zijn blik
zich troebel in het ruim verliest.
Even in de mond
't bekende zoet gevoel,
en langs zijn lippen
glipt een golfje bloed.
Dichter komt hij bij de oever,
trager klieft zijn arm de stroom,
en hij weet
dat dit zijn laatste keer is,
doch de zege hoort hem toe.

Paul Verbruggen

Volgens Komrij is het gedicht geschreven door een dichter die in dezelfde tijd schreef als bijvoorbeeld Willem Elsschot (begin 20ste eeuw). Deze dichter, Paul Verbruggen, is echter helaas verdwenen in de tijd. Oorzaak daarvan is dat het een dichter met een evangelische insteek betrof.  Aangezien het in de poezie later niet meer ging om levensbeschouwing, maar om de techniek van het dichten is het werk van Verbruggen   met het badwater van de poezische ontzuiling  weggegooid. Onterecht volgens Komrij, want hij heeft goed werk afgeleverd. 'Van zijn hele repertoire zitten er zeker zeven goede gedichten bij en dat is veel'. Naar de verklaring van dit gedicht kunnen we over het algemeen blijven gissen, want, zo zegt Komrij, laat een goed gedicht verschillende projecties open. 'Als er iets uitlegbaars in stond, had hij dat wel geschreven.' Het gedicht kan dus niet worden ontrafeld of gedemonteerd, want dan laat je het gedicht niet in zijn waarde. Het thema van het gedicht volgens Komrij: dood, water en winnen... Je idealen moet je met de dood bekopen of zoiets. Hij zag er ook wel iets facistisch in, want Arbeit macht frei en kraft durch freude kwamen ook om de hoek kijken. Ik vat dat laatste nog niet zo.

Na dit gedicht mag Adriaan van Dis met een gedicht van Charles Baudelaire. Ook leuk maar ik heb geen zin om het allemaal op te typen. Nog even over de vragen uit het publiek: volgens mij worden die alleen maar gebruikt om de eigen kennis te etaleren. Wie de fuck zijn la chute en de mythe van Sisyfus? Ik moet nog veel leren blijkbaar.

Posted in |

We zouden mijn ouders altijd nog eens meenemen naar een theatervoorstelling. Dus dat deden we. De keuze viel op een theatrale bewerking van de aangrijpende, melancholieke, succesvolle roman van Marianne Frederiksson, 'Anna, Hanna en Johanna.'

We hebben er zin in.

In theaterschouwburg De Regentes in Den Haag lopen we binnen en zien dat de rest van het publiek niet bestaat uit een dwarsdoorsnede van de Nederlandse bevolking. Ik ga u niet beweren dat ik mij louter prettig kan voelen bij een dwarsdoorsnede van de Nederlandse bevolking, maar van het gezelschap wat wij hier als publiek aantroffen, werd ik helemaal stupefait. Ten eerste was vijfennegentig procent (schatting) van het vrouwelijk geslacht. Ten tweede was het de middelbare en oudere Haagse kak met mantelpakjes. Hautaine, ongezellige, op je neer kijkende trutten.

Voze erudieten.

Gezeten in de zaal ging er bij mij helemaal een lichtje uit. Ik werd bedwelmd door een melange van een paar honderd verschillende parfums. De een nog sterker en smeriger dan de andere, alsof er zich in de lucht rond mijn neus een middeleeuwse veldslag ontvouwde, waarin iedere geur zichzelf bloederig trachtte te profileren. Dat lukte geen van de geuren, zodat mijn reukorgaan werd geteisterd door een penetrante zoete mengelmoes die mij zonder een perfecte beheersing van mijn peristaltiek had doen vomeren. Na een kwartier was het over, mijn neus had het begeven.

Nog voor de aanvang van het stuk had ik me al zo opgewonden over de de samenstelling van mijn medepubliek dat het stuk zelf weinig meer kon zijn. Niets bleek minder waar, het was zelfs erg goed. Ondanks het feit dat 'de man' werd afgeschilderd als een verkrachter, iemand die vreemdgaat en slaat. Dan kirden de voze erudiete netniet-feministen van erkenning en plezier.

Voor de rest was het een goed stuk.

Over Anna, Hanna en Johanna:

Theatergroep De Kern

Spelers in het stuk:

Meershoek, Margrespel Ineke ter Heege, Diana Dobbelman, Fabienneet Heemskerk e.a. tekst Marianne Frederiksson eindregie Elisabeth Karlsson

Johanna is dement en slijt haar laatste dagen in een verpleeghuis. Haar dochter Anna, die haar regelmatig bezoekt, bevindt zich na haar scheiding in een crisis en probeert greep op haar leven te krijgen. Ze vermoedt dat haar eigen leven alles te maken heeft met dat van haar moeder, maar ook van haar grootmoeder Hanna. De speurtocht naar hun verleden verwerkt Anna in een boek. Ze wil ‘de weg naar huis terugvinden, maar niet opgeven wanneer de waarheid in duizend stukjes uiteenvalt…

Posted in |

Ze hadden er zelf voor gekozen
Ze hadden er zelf om gevraagd
Zij was bij hem gebleven
Hij had haar behaagd

Maar soms kwam er verveling
Of de irritatie
Dan was er weinig speling
en consternatie in de relatie

De wil was goed, van allebei
Maar daartussen een stekelheg
Er doorheen durfde hij noch zij
Daarlangs was er geen weg

Toen vonden ze een heggenschaar
Ze knipten zich de blaren
De heg was weg, de lucht was klaar
En de schaar moeten we maar bewaren

wPim, januari 2004

Posted in |

Na lang peinzen kwam ik tot de conclusie dat Het Leven Zelf bestaat uit een onafzienbare reeks trivialiteiten, kleinigheden zo nietig dat we ze vaak niet eens opmerken, laat staan dat we ervan genieten. We winden ons op over niets, we verdoen onze tijd met het najagen van opgeblazen aspiraties en al doende hebben we geen oog voor het weefsel van de werkelijkheid, voor de moleculen waaruit de realiteit is opgebouwd. We vergeten een ding, namelijk dat de reis zelf belangrijker is dan de bestemming.

Renate Dorrestein, Het geheim van de schrijver, 2000

Posted in |

Ik verwaarloos mijn lichaam op zaterdag. Lekker wakker. Geen verplichtingen... gelijk achter de computer duiken. Dat doe ik het liefst, achter de computer duiken. Het liefst nog achter twee tegelijk. Dat kan. De uren vliegen en het is dan ook al half twaalf als ik erachter kom dat ik toch wel verrotte honger heb. Ik loop naar de keuken en hurk op mijn knieen op zoek naar een licht maar toch lekker vet hapje. Er ligt kaas, maar ik heb geen zin om de verpakking er vanaf te halen. Ik laat de kaas voor wat het is. Brood. Ik kijk naar het plankje en daar liggen nog twee boterhammen in een papieren zak. Aan de verpakking voel ik dat het niet al te vers meer is (waar zijn de tijden dat er warme stokbroodjes waren op zaterdagochtend?). Schimmels, jammer. Dan maar een ei. Er staat nog een koekpannetje met oud vet op het gasstel. Dat kan nog best, denk ik en steek het gas aan. Ei in de pan. Terug naar de computer. Tijd vergeten. Zwarte rook in de keuken, zwart ei in de pan. Ei in de prullenbak. Poging twee met nieuw vet. Te snel van het vuur gehaald. Zacht ei met maggie zonder brood. Goedemorgen. Ik ga maar weer computeren.

Posted in |

Hebt u dat ook wel eens? Dat je alleen maar even een cadeaubon van een restaurant in Leiden wilt halen maar dat je door een te vroege afslag de verkeerde kant van de stad binnenrijdt zodat je later aankomt dan je wilde en dat er bovendien blijkt dat parkeerruimte een schaars goed is zodat je op een begraafplaats parkeert en als je daar eenmaal een plek hebt gevonden het toch wel gevaarlijk vindt dat je digitale camera op de bijrijdersstoel blijft liggen gedurende je afwezigheid waardoor je besluit om die toch even achterin te leggen maar als je uiteindelijk in het restaurant komt blijkt daar dat er een grote verbouwing aan de gang is die weliswaar morgen klaar is maar daar heb jij op dat moment niks aan omdat het nu vijf minuten duurt voordat je iemand van het personeel hebt gevonden die je wel een cadeaubon kan verkopen maar dat nu het pinautomaat het niet doet vanwege die verbouwing en jij natuurlijk niet altijd met vijftig euro op zak loopt zodat je zegt dat je zo wel terug komt en vergeet te vragen waar het dichtsbijzijnde pinautomaat is maar je je dat pas buiten realiseert en geen zin hebt om weer door die bouwvakkers heen naar binnen te lopen en dus maar weer mismoedig met je auto de stad in rijdt om een pinautomaat te zoeken en dan op het lumineuze idee komt om heel kort bij de Albert Heijn te parkeren zodat het gratis is en je snel iets kunt kopen en dan vijftig euro extra pint maar dat aan de kassa blijkt dat die fles wijn die je hebt uitgezocht 4,79 euro kost in plaats van de bonusaanbieding van 2,50 euro zoals aangegeven in de winkel maar dat de mevrouw achter de kassa je duidelijk maakt dat de aanbieding twee flessen voor vijf euro is zodat je dan maar vijfenvijftig euro pint en na die transactie weer een extra fles uit de winkel mag pakken en moet laten zien aan die mevrouw zodat je vijf minuter langer in de winkel hebt gespendeerd dan nodig was zodat het korte parkeren in de garage niet meer gratis is maar alsnog een euro kost en het betaalapparaat is moeilijk te bedienen met twee flessen wijn in je handen zodat je die even op de grond moet zetten zodat je ze bijna vergeet maar gelukkig net niet en als je uiteindelijk weer bij het restaurant aankomt en als je je een weg door bouwvakkers hebt gebaand uiteindelijk toch je cadeaubon kan bemachtigen maar wel anderhalf uur verder bent.

Ik wel.

Posted in |

Een collega van mij schrijft alleen maar over de dood zegt hij. Maar daar trekt hij vervolgens een enorme grijns bij. Ik twijfel vandaag openlijk aan zijn serieuze insteek die hij als schrijver zegt te hebben. Hij zit ook in de redactie van een literair tijdschrift. Beginnende (en vaak anonieme) schrijvers mogen hun werk inzenden. Maar ook bij de intenties van dit medium plaats ik mijn vraagtekens. Want schrijvers met nu landelijke bekendheid hoonde zij eerder weg. Nu zegt dat of iets over de onbekwaamheid van de redactie, of iets over de wansmaak van het Nederlandse publiek. Ik geef het voordeel van de twijfel aan het Nederlandse publiek.

Posted in |

Ik heb een tijdje geleden een overheerlijke ontdekking gedaan! Ik kwam erachter dat het zalige Red Bull-vocht ook goedkoper is te verkrijgen is dan 1 euro dertig per blikje (bij de pompshop zelfs 1 euro 80). De Aldi (die winkel met veel voornamelijk vieze levensmiddelen) verkoopt namelijk Golden Power, een blikje frisdrank met precies dezelfde smaak als Red Bull, maar voor maar 35 cent (!!!!) per blikje. Ik haal altijd gelijk meerdere traytjes, maar helaas heb ik niet zo snel een Aldi in de buurt.

Waarschuwing: tanden rotten uit de bek.

Posted in |

Zweefpijn in het hoofd, daas en een gevoel van ongeluk. Kortgezegd zijn dat de woorden waarmee ik mijn gemoedstoestand vandaag beschrijf. Continu komt er een vervelend versje in mijn hoofd van Hans Teeuwen:

'k heb zoveel soep gegeten, da kan een mens nie aan 

k heb zoveel soep gegeten kan bijna niemeer staan

ik zatter maar te slurpen achter een grote kop

en als tie bijna leeg was…

schepten ze weer op'

Ik hoop dat het weg gaat. 

Dit wil ik jullie nog meegeven vandaag. De zonnestralen prikkelen mijn neus zodanig dat ik een neiging om te niezen niet kan onderdrukken. De spettertjes van mijn nies geven een lekker fris gevoel op mijn knie. Ik houd van voluit niezen met spettertjes. Er zijn mensen genoeg die niet voluit niezen en ook nog zonder spettertjes, maar persoonlijk vind ik het een hele opluchting om zo uitbundig te niezen. Het werd mij echter niet altijd in grote dank afgenomen, wanneer ik zo uitbundig nieste in het bijzijn van andere mensen. Zij vonden de spettertjes kennelijk niet zo fris. Ik heb mij dus aangepast, want ik kan dat begrijpen.

Posted in |

Kan altijd maar moeilijk wennen aan een nieuw getal. 2003 begon net te wennen en nu staat er alweer 2004 rechtsonderin het scherm van mijn pc. Raar. Met de overgang van 1999 naar 2000 had ik het helemaal sterk. Heb toen twee weken nodig gehad om aan het getal te wennen. Ik had sterk de behoefte om het nieuwe getal met anderen te verwerken. Het verlies van een dierbare of een huisdier verwerk je alleen of met een klein groepje mensen, maar het verlies van het oude ’negentienzoveel’ dat kun je toch met iedereen verwerken!!! Wat heerlijk was dat om te weten. Maar al om 00.05 van 1-1-2000 vond volgens mij niemand het bijzonder meer, waardoor ik ook al snel mijn mond hield. Ik heb er nooit meer iemand over gehoord, maar ik wilde het toch alsnog even kwijt.

Nu dan 2004. Al gewend? Ik wel hoor. Laat me niet meer vangen door emoties bij een getal. (waaah!)

Posted in |

had het niet moeten doen. wat een beregezellig feest in de tent 's nachts maar wat een berevreselijke koppijn vandaag. had het niet moeten doen. zij boos, huis een zooi, verpeste vrije dag. het was gemutlich vannacht maar zo wil ik nooit meer het nieuwe jaar in. ben er trouwens te oud voor. nota bene wel mijn eerste sigaret in mijn leven gerookt (heerlijk). dat was als steunbetuiging aan alle rokers die door de nieuwe wetgeving als paria's verder moeten. succes!

welkom trouwens op mijn weblog die ik vanaf vandaag bijhoud.

wPim

Hij had geen zin om het leven door zijn handen te laten glippen voor wat het was. Hij zag het niet zitten om de gedachten in de kop vrij rond te laten vliegen. Hij zou ze vangen. Hij zou later kunnen kijken wat geweest was.

Posted in |