Eindelijk weer eens de stoute schoenen aantrekken en kilometers hardlopen. De zon op mijn rug, een briesje in mijn bekje en het asfalt onder mijn voeten. Helemaal in mijn element knal ik langs bomenrijen, kassenbouw en snelwegen. Ik sla mijzelf voor de kop, want wat een lul ben ik geweest door dit zo lang niet te doen. De regen en de wind hielden me tegen, ja. Maar vaak genoeg was er geen regen en ook geen wind. En toch ging ik niet. Te donker, te druk, te moe... Valse voorwendselen. Ik wil mijzelf streng aanpakken en desnoods met een zweep de straat op slaan. Lopen met je donder, weg met die buik.

Ik houd jullie op de hoogte van mijn slagen of falen.

Posted in default | Reeds acht belerende vingertjes

Nee, dit is niet wat u denkt. Het is geen vulkaan met een eruptie van lava. Het is een van de lampen boven mijn eettafel. Wat een kwalitatief ondermaatse muk is dat. Na een paar maanden bladdert alle lak er vanaf. Die zooi komt van de Karwei, model Alaska. Zal ik er mee terug gaan?

Posted in default | Reeds zes belerende vingertjes

Ik woon inmiddels bijna een jaar op mijzelf, maar nog steeds leer ik er dingen bij. Een huis moet je onderhouden, kwam ik achter. Er zaten namelijk enorme vlekken in mijn vloerkleed voor de televisie. Dat komt doordat altijd iedereen met zijn of haar boerenvoeten naar binnen stampt en de schoenen aanhoudt. Dat betekent dat al het straatvuil vanonder de schoenen aan mijn kleed komt. Zwarte vlekken en ingetrapte korrels poep zijn het resultaat. Ik stoor me eraan dus dat veroorzaakte bij mij een actie. Ik struinde langs de schappen bij de Albert Heijn. Geen tapijtreiniger. Misschien kan die mevrouw me helpen. Dat kon ze niet. Ik ontdekte een gat in het assortiment: geen tapijtreiniger bij de altijd o zo complete AH. Bij Hoogvliet had ik meer succes: Vanish Oxi Action zou gaan bijdragen aan mijn levensgeluk. En dat deed het. Kleed schoon, vrouw blij, mijn avond gered. Als brave huisman moet je inventief zijn en investeren (fles à 4,99 euro), maar dan heb je ook wat. Mannen, doe er je voordeel mee.

Tot slot een gedichtje

Alleen daar kan liefde wonen,

alleen daar is 't leven goed

waar pa stil en ongedwongen

de aardappels schilt en de afwas doet

(met dank aan één van de tegeltjes in de keuken van de ouders van Remco)

Posted in default | Reeds zes belerende vingertjes

Toneel komt uit jezelf, heb ik vandaag geleerd. We kregen een les van Bart en Herman. Vanuit het niets hebben we iets gecreëerd. Vanuit ons zelf. Mirjam zag een nep-mathijs en ik dronk een nep-biertje terwijl Steen niet goed werd van drank uit een nep-vat. Joanne sleepte me weg omdat ik Wouter over een nep-bar trok. Au.

Vaag verhaal, maar een leuke avond gehad.

Posted in default | Reeds drie belerende vingertjes

Hij stond naast me en vroeg me hoe het ging.

Het ging goed.

Hij bleef me strak aankijken en zei niets meer.

Ik ook niet. Wat moest ik doen?

Ik draaide me om en startte een nieuwe conversatie met iemand anders.

Dat ging wel goed.

Posted in default | Al een één belerend vingertje

Als je nog niet zo lang op jezelf woont, kom je soms tot grappige ontdekkingen. Zo zag ik deze week dat uien in een zakje een heel eigen leven kunnen gaan leiden. Eén ui had namelijk een groen stengeltje gekregen. Gut wat grappig, dacht ik, hij wil nog niet dood. Ik heb de levensgenieter een tweede kans gegeven en de ui staat nu in mijn boekenkast te stralen! Hij groeit en groeit, maar een probleem doemt op. De groene stengels onttrekken hun voedingsstoffen aan de ui, zodat deze steeds meer slinkt. Straks is de ui op en gaat de plant alsnog dood! Dit wil ik onder geen beding laten gebeuren. Wie helpt mij aan een oplossing?

(u kunt ook uw bijdrage storten op giro 555, tnv Red De Ui!)

Posted in default | Reeds vijf belerende vingertjes

Oude vrouw
met je verrimpelde bekje
blijf maar zitten achter de vensterbank
je vertrouwde stekje.

Posted in default |

Ik stap uit bed en sla de krant open voor het laatste nieuws. Ik lees wat ik eigenlijk al wist, maar goed, het is potdomme toch maar mooi het belangrijkste van vandaag. Ron is eruit. Die lekkere kerel met die mannelijke kop en die heerlijke jukbeenderen. Jammer hoor. Toch heb ik geen spijt van mijn zojuist aangeschafte Ron-tshirt, Ron-borden, mijn Ron-dekbed, en mijn Ron-derbroeken. Die spullen worden er niet minder om. En Alice, dat arme schaap, gelukkig mag ze blijven, omdat wij, fijne Nederlanders dat we zijn, meedelijden voelen met het lieve kind. En natuurlijk Dooske die zich ontpopt als Troostke. Die vervelende Henk-Jan toch, hoe durft hij met zijn hardvochtige kritiek! We zullen hem een lesje leren en met onze alles weer in balans willen brengende verzorgingsstaatkoppen eens flink een paar keer op Alice stemmen ook al zingt ze als een valse kraai. Vanmiddag haal ik gelijk even een Alice-placemat en een Alice-frontje voor m'n Nokia. Idols is geweldig, het kán wat mij betreft niet op. Vorig jaar moesten we het nog doen met een uur Idols en een uurtje backstage, wat een armoede. Nu kunnen we genieten van maarliefst anderhalf uur show, een uur backstage, een half uur uitslag, de dag erna 'the day after' en dan natuurlijk de herhaling van dat alles op woensdag. Het lijkt veel, maar denk maar niet dat deze formule ten onder gaat aan zijn eigen succes. Écht niet! De Nederlandse commercietelevisie heeft zijn lessen geleerd van Ruud en Bart uit Big Brother. Niet overvoeren, maar gebalanceerd: anderhalf uur show, een uur backstage, een half uur uitslag, de dag erna 'the day after' en dan de herhaling. Precies goed!

Posted in default | Reeds drie belerende vingertjes

Het was weer raak op mijn snelwegje vandaag. Op weg naar het werk kwam ik weer een leuke 11 kilometer file tegen met als oorzaak een lullig ongelukje. Lachen. Stukje omrijden, maar zonder resultaat. Weer op de snelweg deed mij autootje Volkswagentje Polootje ineens raar. Tijdens het optrekken (in zijn vier) van 70 naar 85 kilometer per uur ging het beestje horten en stoten. Hij maakte dezelfde schokken als wanneer je niet goed schakelt en koppelt. Maar dat had ik wel goed gedaan als altijd. Op de terugweg heb ik mijn auto nogmaals aan een onderzoekje onderworpen. Ligt het nou aan mij of trekt ie nou langzamer op. Dikke stroop of dikke stront. Rijden kreng! Op de snelweg werd het me steeds duidelijker toen ik grote moeite had om hem naar 120 te drukken. Normaal knal ik nog wel eens een lekker stuikje 140, 150, maar dat zat er niet in vandaag. 120 is het maximum. Wat kan dit nou zijn? Iemand een antwoord, anders ga ik morgen naar de garage.

Posted in default | Reeds zes belerende vingertjes

Ik heb weinig kunnen doen vandaag. Een klemmende pijn op de borst verlamt mij. Zou ik doodgaan? Ik lig op de bank en staar naar het plafond. Met moeite grijp ik de afstandbediening van de televisie vast. Het beeld licht op, maar de beelden en geluiden trekken als lauwe soep aan mij voorbij. Ik kan nauwelijks ademen. Zal ik een stukje buiten gaan lopen? Nee. Niet doen, misschien red ik niet. Martine is jarig, maar weg. Verveling in mijn kop. Een grijze leegte. Vroeger had ik het nog druk en dus ook geen tijd om stil te staan bij lichamelijke gebreken. Die tijd is voorbij. Ik zal het met mijzelf moeten zien te rooien. Het lukt niet. Lezen ook niet. Slapen moet ik. Slapen tot de zon komt. En dan weer werken. En eten. En weer slapen. Red mij.

Posted in default | Reeds twee belerende vingertjes

Er is er één jarig hoera

hoera

dat kun je wel zien dat is hij

Vandaag ben ik dan jarig. Gisterenavond gevierd, groot feest. Mijn moeder kan het ook steeds meer loslaten, die bewuste dag 25 jaar geleden, toen zij mij baarde. Vandaag stapte ze namelijk op precies hetzelfde tijdstip op het vliegtuig naar Indonesië. O shit ja, wPim jarig, moet ze vlak na het boeken hebben gedacht. En nu, op het moment van dit schrijven, vliegen mijn ouders ergens boven Iran, als mijn berekeningen kloppen. Veel plezier hoor, jelui. Maak er wat van.

Posted in default | Reeds zeven belerende vingertjes

Vanochtend was het uitslaapochtend. Heerlijk saampjes liggen in bed. We hebben liggen praten over de dood. Onder andere onze wijlen opa's, oma's en andere familieleden passeerden de revue. Raar verschijnsel: het is heel normaal dat iemand er altijd is en daarna opeens niet meer. En wij rollen (na de gepaste rouw en droefheid) weer vrolijk verder. Toch bizar.

Helemaal bizar toen we na het aanzetten van de computers op nu.nl ontdekten dat prinses Juliana vanochtend stierf. Alsof het op één of andere manier in de lucht hing. wPim condoleert de Koninklijke familie.

Posted in default |

Lieve lezertjes,
Ik ben bezig met een lezersonderzoekje onder mijn lezers.

Waar zou u meer over willen lezen:
- Zijn sleur
- Politiek
- Dieren
- Reizen
- Seks
- Iets anders, nl...

Posted in default | Reeds zeven belerende vingertjes

Zeg eens eerlijk mensen, moet ik naar de kapper?

 

 

Posted in default | Reeds zes belerende vingertjes

Dames en heren, leuk dat u er bent. Nog even en dan is het feest. Het zal feest zijn in de straten en in de huizen. Technologie zal niet meer beperkt blijven tot 'apparaten', maar alles zal voorzien zijn, nee doordrenkt zijn met technologie. Tot op het kleinste niveau zullen de aanwezigheid van intelligente chips ons leven, functioneren en geluk bepalen. We zullen niet meer zonder kunnen, dames en heren. U denkt 'dat wil ik niet', nu ik voorzeg u: u wilt dat wel. U loopt door de supermarkt en laadt uw karretje vol met producten. De schappen zullen zelf opmerken dat ze leeg raken en automatisch een nieuwe bestelling plaatsen. Uw winkelwagentje wijst u de weg door de winkel en houdt het totaalbedrag van de door u gekozen artikelen bij. U loopt langs de kassa waar zonder enige handeling direct een bonnetje uitrolt. Betalen gaat makkelijk, de computer herkent uw vingerafdruk en het geld wordt automatisch van uw rekening afgeboekt. Thuis staat uw koelkast op uw te wachten en registreert de nieuwe aankopen. Op het display in de deur ziet u dat u weer genoeg melk heeft om vier dagen vooruit te kunnen. Vergeet u een product in de koelkast te leggen? Geen probleem, uw koelkast zal u met een piepsignaal waarschuwen. Bij het bakken van een pizza stelt de oven zich automatisch in op het juiste program.

Niet weglopen dames en heren, we gaan nog verder! U heeft honger en loopt door de supermarkt. Daar ligt een lekkere hot dog die bij de ingang van de supermarkt kan worden opgewarmd in de magnetron. U pakt de hot dog, maar het schap waarschuwt u en licht rood op. Nee, natuurlijk, dat kunt u beter niet doen, het past niet in uw leefstijl in combinatie met uw DNA-profiel. Gelukkig staat dat namelijk allemaal op uw pasje in uw broekzak opgeslagen. Het schap wist u ervan te weerhouden. De computer adviseert: een appel.

O heerlijkheid. Radio Frequency Identification, oftewel RFID, dames en heren, is de toekomst! Op naar het zelfdenkende product! Op naar totale controle! Op naar een betere wereld. U zult het zien.

Posted in default | Reeds elf belerende vingertjes

Er zijn al heel wat ongelukken gebeurd met mannen die liefdevol naar hun vrouw keken als zij een appel stond te snijden voor de appeltaart en vervolgens uitschoot met het mes zodat het in zijn oog geraakte.

Ik kon gelukkig net op tijd wegkomen.

Posted in default | Reeds drie belerende vingertjes

Ze stonden er maar mooi met zijn allen. Ouderen van dagen, jongeren, huismoeders, kinderen, ontheemden. Zij waren de Eersten. De Uitverkorenen en Gezaligden. Geduldig en tevreden keken zij zich voor zich uit, alle driehonderd. Het zou niet lang meer duren of ze mochten naar binnen en alle praal en pracht zou hun ten deel vallen.

Toen was het zo ver, het wachten was volbracht. De rolluiken gingen omhoog. De grootste Lidl van Nederland opende in Katwijk haar deuren. Zenuwachtig kwam de massa in beweging. De consumenten ritsten en persten zich met of zonder winkelwagentje door de ingang en het tourniquet. Als losgeslagen paarden kalippetiekloppeerde de massa zich naar de non-foodstraat. En daar stonden ze dan, rustig te wachten op de waanzinnige horde. Duwen, trekken, krijsen. De enorme stapel breedbeeldtelevisies verdween als sneeuw voor de zon. Vijf minuten na openingstijd trok het geheel als in slow motion aan mij voorbij. Consumenten keken paniekerig rond, klampten zich vast aan de filiaalleiders. Was dit het dan? Waar ze hier verdomme zo vroeg voor uit bed gekomen? Geschreeuw en gehuil laaide op. Verslagenheid. "Schnell, nog zo'n pallet!", schalde het uit het magazijn. Verlossing kwam, een nieuw pallet was in aantocht. En nog één en nog één. Consumenten konden hun tranen niet bedwingen. Van geluk dit keer. Dit Geschenk zou hun niet meer worden afgepakt. Lidl dankuwel.

Posted in default | Reeds vijf belerende vingertjes

Het is heerlijk weer! In mij rijst een lied!

Kleine vlinder op die bloem
op die bloem
op die bloem
Zuigt de honing in haar slurfje
vuile vlinder toch hoe durf je
want de mensch komt met de spuit
en die blaast je lampje uit

(Tol Hansse)

Posted in default |

Iedereen is overal en altijd druk met veertien dingen tegelijk. Op weg naar een afspraak prop je een langs de weg gekochte avondmaaltijd naar binnen terwijl je met je moeder telefoneert over een afspraak die je vanwege tijdgebrek liever wilt afzeggen, maar op haar aandringen op de minuut strak in je agenda zet. Iedereen is besmet met het tijdvirus, tenminste, in mijn omgeving wel. Als je even geluk hebt, krijg je nog een paar minuten van vrienden. Tijd is het nieuwe betaalmiddel. Doe jij wat voor mij, dan doe ik wat voor jou.

Maar wat zit ik nou te jerimiëren... Als tijd het nieuwe betaalmiddel is, dan ben ik een rijk man. Ik heb er de laatste tijd namelijk zeeën van. Dat komt zo: sinds vorig jaar stoot ik alleen nog maar dingen af en neem ik er niets meer bij. Weinig verplichtingen en activiteiten. Het bevalt geweldig. "Hoi, heb je het druk?" "Nee, toevallig niet. Eigenlijk nooit meer. Heerlijk!" Dat soort conversaties voer ik de laatste weken steeds vaker. Een paar seconden verbazing en onbegrip valt mij ten deel, daarna moeten ze snel weer verder.

Ik begrijp het. Hup, ga maar verder. Doe je ding. Maak je druk. Ik moet trouwens ook gaan. Eenden voeren in het park.

Posted in default | Reeds twee belerende vingertjes

Een lauw zonnetje schijnt over het Zeeuws landschap. De provinciale wegen zijn er lullig, maar functioneel neergelegd. Je kunt er niet hard. Tachtig is de limiet, maar dat is moeilijk vol te houden met een leegte aan asfalt zover het oog reikt. Zonder dat ik het wil drukt mijn voet het pedaal dieper in. Het kan niet anders, het gaat gewoon. Geroutineerd en automatisch laat ik los en rem ik bij als er vanachter de bosjes zo'n gore grijsmetalen paal opduikt. Een flitskast. Ik kijk nog even om naar het onding en zie dat zowel kast als paal zwartgeblakerd zijn. Ik focus me weer op de weg en zie bij de stoplichten weer een paal. Wederom zwart als roet. Schijnbaar hip in deze streek om palen uit te fikken, want gedurende een kwartier kom ik er nog een paar tegen. Langzaam maakt een euforisch gevoel zich van me meester. Een intens tevreden glimlach groeit op mijn gezicht. Zelf doe ik dit soort dingen niet, zo ben ik niet opgevoed. Maar voor deze 'terroristen' heb ik stilletjes respect.

Posted in default | Reeds twee belerende vingertjes

Er is een gaatje gevallen,
er is een gaatje gemaakt.
Het is niet meer te dichten,
er is te weinig draad.
Maar ik ga weer vrolijk verder,
ik pak hem nu weer op.
Zodat gij niet hoeft te zeuren
Aan mijne houten kop.

Posted in default |

De ETA was het in ieder geval niet. De aanslagen op Madrid zijn duidelijk het werk van een extreme moslimgroepering. We zijn overgeleverd aan de grillen van deze zaaiers van verderf. Binnenkort: Londen, Warschau en Amsterdam. Maak uw borst maar nat.

Posted in default |

Boze ouders, schreeuwende mensen in mijn trapportaal, dreigtelefoontjes, kogelbrieven aan mijn adres, een enkele ontvoering en uitputtende handtekeningensessies in het winkelcentrum hebben mij doen besluiten om de zaken eens flink om te gooien. Tegenwoordig kunt u namelijk direct on line reageren op wplog. Andere zaken worden daarbij overbodig. Onder ieder stukje staat 'nog geen gezeik' of 'al x zeikerds'. Klik daarop en lucht uw hart. Het zal goed voor u zijn. Heus.

Posted in default | Reeds drie belerende vingertjes