Dagelijks krijg je een grote bak ellendig nieuws over je uitgestort. Vandaag ook. Moeder laat kinderwagen met haar baby voor de trein rollen bijvoorbeeld. Maar de meest trieste passage die ik vandaag onder ogen kreeg was het bericht van een recidiverende winkeldievegge in Amsterdam:

"Een 38-jarige dakloze en werkloze vrouw, al twintig jaar verslaafd aan drugs, met het aidsvirus onder de leden, een hersenbloeding achter de rug, met een wens om dood te gaan en met 21 veroordelingen de laatste vijf jaar voor winkeldiefstallen, kreeg twee maanden cel voor het stelen van twee vazen en een klok met een totale waarde van 4,50 euro. Die spullen wilde ze verkopen voor drugs." (bron ANP)

Op zich is het goed dat Amsterdam hard optreedt tegen veelplegers, maar deze vrouw zit wel erg diep in de shit, lijkt me. De aanklager zag echter 'honderden van dat soort mensen' rondlopen in de binnenstad en vond dat het belang van de samenleving nu voorgaat. Haar advocaat pleitte zonder resultaat voor een maatschappelijke aanpak in plaats van een strafrechterlijke. "Op een gegeven moment pleegt ze zelfmoord en dan is de maatschappij helemaal van haar veiliggesteld", merkte de advocaat cynisch op.

Posted in | Reeds vier belerende vingertjes

Dat gezeik in Irak...

Laat de VS die gevangenis lekker afbreken en de boel in de rest van het land laten voor wat het is. Als die mensen daar zo graag chaos, rebellie en een strenge dictator willen, dan zouten ze daar toch lekker op? Mogen ze het zelf uitzoeken met hun zooitje. Komen we wel weer olie halen als er rust in de tent is.

Het probleem is dat de situatie uit de klauw dreigt te lopen. Onze grote vriend Bin Laden staat namelijk ook inmiddels te trappelen om zich te mengen in de wereldproblematiek. En als dat gebeurt kunnen we lachen. Misschien moeten we ons nog maar eens bedenken. We hadden er beter aan gedaan om als Europa of Nederland in te gaan op het vredesaanbod van Bin Laden enkele weken geleden.

’Is uw bloed bloed en het onze water?’

Fragmenten van de boodschap die worden toegschreven aan Osama Bin Laden:

Dit is een boodschap voor onze buren ten noorden van de Middellandse Zee met een voorstel voor een wapenstilstand. Dit als antwoord op de positieve reacties die daar vandaan zijn gekomen. Op 11 september en 11 maart bent u met gelijke munt terugbetaald, zodat u weet dat iedereen veiligheid nodig heeft en dat u die niet alleen voor zichzelf kunt opeisen.

Posted in | Al een één belerend vingertje

Internet maakt de wereld klein. Heel klein. Eerder logde ik vol lof over de Argentijnse componist Sebastian Escofet Vandaag ontving ik een mailtje van hemzelf!!!

I found on the net something written by you , i do not
speak or read any word of Dutch, but with a translator
i found that you liked the music, which make me feel
happy, thanks for your time and  your words.
Sebastian Escofet

Dear mister Escofet, thanks for your e-mail and your visit to my weblog. I really like your music, because it's so relaxing. Especially the song with the pianosounds is very good. Do you have more of that? I went to cd-shops in Holland to buy a cd, but I coudn't find one. They even didn't have your name in the computer! That should be changed. Good luck with your projects and maybe you can inform me if something new is coming up...

Posted in | Reeds vijf belerende vingertjes

De vrijgezellenparty van Rutti was erg geslaagd.

Vooral dat we een slipcursus deden en dat ik te vroeg een baan op reed zodat een 1 mij ten deel viel. MERCI. De instructeur was in alle staten. Hoongelach van groepsgenoten viel mij ten deel, mijn hart bonkte in de keel.

Posted in | Al een één belerend vingertje

Op hemelvaartsdag gingen we (Gert, Joanne, Leonie, Martine en ik) dan op pad in de bossen bij Oisterwijk. Wel leuk hoor, dat bos en dat bier, maar na 7 kilometer lopen en anderhalf uur later moet je ook nog terug naar de auto. Tuurlijk, jullie op een terrasje, ik ren er wel even heen... Een fotoreportage.

Posted in | Reeds drie belerende vingertjes

Toegegeven, het nieuwe tijdschrift 'Wandel Actief' heeft op het eerste gezicht wel een beetje een seniorenlook. De vrouw op de cover, ruim de veertig gepasseerd, draagt daar aan bij, maar een evenzo belangrijke reden is dat wandelen toch nog steeds een muf imago heeft bij de meeste van mijn leeftijdgenoten. Wandelen is namelijk iets wat je vroeger met je ouders deed. Gedwongen. Jammer is dat deze preoccupatie ten overstaan van de mini-pelgrimage nooit meer is verdwenen. Het is namelijk geweldig om alleen, met zijn tweeën of met een groepje een aantal kilometertjes te benen en helemaal moe neer te zakken in een stoel bij een haardvuur met een bier. Romantiek voor het simpele volk is het, dat klopt, maar de voldoening die je ervoor terugkrijgt compenseert.

Vrienden, raapt uw restjes hoop op een beter leven bij elkaar en meld je aan voor onze Bierwandeling op Hemelvaartsdag. We rijden naar het Noord-Brabantse Oisterwijk en starten bij de enige kloosterbrouwerij van Nederland. Na tien kilometer lopen door bos, heide en vennegebied zullen we genieten van een heerlijk bier. Ik wacht af.

Posted in | Reeds vijf belerende vingertjes

Ik vrees dat het met komende generaties niks meer wordt. Deze maand is namelijk (wattafok??) kindergroente geïntroduceerd. Onder de bezielende naam 'Hap Harrie' is er nu een range aan groenten voor kinderen die 'eigenlijk niet van groenten houden'.

Vijf smaken zijn er: ten eerste de Ruimte Raketten (knapperige sperciebonen met kiwisaus) (huh?), Wigwam Tenten (worteltjes met frambozensaus) (ik moet nu al kotsen), Clowns Pruiken (broccoliroosjes met kersensaus) (aaaah!), Tover Slingers (rodekool met betoverende kersensaus) en Geluids Knallers (bloemkoolroosjes in een kaneeljasje). Getverdegetverdegetverdegetver! Hoe kunnen ze het bedenken. Zowel de smaak als de verpakking zijn helemaal afgestemd op kinderen. Samen met het vrolijke vorkje Hap Harrie wordt groente eten echt een feest!, zeggen ze. Groenten eten wordt een hel zullen ze bedoelen. Ik vond het als kind al moeilijk om me iedere dag weer door die plantaardige drek heen te werken en dan pleuren ze er nu ook nog eens van die ridicule sauzen op. Ik ben helemaal stupefait! Het is voor mij het zoveelste signaal dat deze maatschappij gedoemd is om ten onder te gaan in haar eigen kul. Ik heb gezegd.

Posted in | Reeds twee belerende vingertjes

Heb zoveel soep gegeten, dat kan een mens niet aan.

Heb ook tartaar gegeten, ik kan bijna niet meer staan.

Er waren ook nog broodjes en een hete oven.

Een beetje sla en halvanaise...

het is niet te geloven.

Ik heb genoeg, toch eet ik nog vlot (het is te zot).

Overvloed maakt mijn lijf kapot.

Posted in | Reeds vier belerende vingertjes

Op een dag wordt je als kind geconfronteerd met het ding krant. Je kijkt ernaar en de letters zeggen je weinig tot niets. De foto’s spreken meer tot de verbeelding, met die gezichten kun je namelijk iets! Stoutmoedig pak je een zwart krijtje en begint de gezichten te voorzien van snorretjes, baarden en brillen. De één nog maller dan de ander. Eerst beklad je alleen mannen, want die hebben immers het alleenrecht op snorren en baarden. Maar die gedachte houdt niet lang stand en even later zijn ook de vrouwen in de krant versierd met de meest spectaculaire begroeiïngen. Hoewel vader na zijn thuiskomst luidruchtig zijn ongenoegen laat blijken over hetgeen er met zijn krant is geschied, leer je deze hilarische bezigheid niet snel meer af. Ook op latere leeftijd wordt nog menig kinnetje voorzien van een sikje, krijgt een bovenlip een snorretje en een kale haar. De hobby neemt draconische vormen aan. Kom, laten we er een website aan wijden.

Posted in | Reeds drie belerende vingertjes

Het is niet te geloven iedere keer die mailtjes van jou. Mijn kop loopt om. Wanneer leer je nu eens dat ik een hardwerkende huisvader ben die zowel iedere minuut als iedere cent efficiënt moet spenderen. Vrije tijd en leutjesmailtjes zijn iets voor later. Denk aan je toekomst. We moeten eerst bouwen, dan pas kapot maken.

Dag mijn liefste, we zullen elkaar spoedig omarmen.

Posted in | Nog geen belerende vingertjes

Wat is dat toch iedere keer met dat akelige songfestival? Iedere keer doe ik mijn best om ervan te genieten: ik ga er voor zitten met een pindaatje en een wijntje erbij en zet de stereoinstallatie hard. Maar wat blijkt: keer op keer blijkt de voorstelling een eindeloze litanie van de wansmaak. Hoewel de hele entourage steeds meer op een TMF-achtige manier wordt neergezet druipt de truttigheid er met emmers vanaf. Kut, Nederland is door, hoor ik net. Zaterdag nog een avondje afzien voor de finale en dan weer klaar. Ik zie er nu al tegenop. Maar ja, we moeten iets na Idols. (wel heel toevallig nét erna.)

Posted in | Reeds drie belerende vingertjes

Twee jaar geleden was ik woest

Vorig jaar bij de review verdrietig

Nu weemoedig

Volgend jaar vergeten?

Posted in | Reeds drie belerende vingertjes

Het is zes uur geweest. De krant zit dicht. Opgelucht stap ik in mijn
autootje en knal met 150 over de snelweg naar huis. Uit de speakers beuken
de kekke beats van de bevrijdingsdagrave Liberation van ID&T. Dit is
heerlijk. Dit is 15 minuten vrijheid.

Posted in | Reeds drie belerende vingertjes

Deze avond. Ieder jaar komt ie terug, deze avond. De avond waarop het acht uur journaal niet direct begint, maar eerst de stilistische live beelden van de Amsterdamse Dam verschijnen. De avond van de herdenking. Daarna de reviews, de beelden. Ieder jaar weer nieuwe beelden, op zolders gevonden, maar toch zo bekend. Decennialang hoopten zich zoveel beelden van die tijd in mijn hoofd op dat ik begin te geloven dat ik er zelf bij ben geweest.

Vrachtwagens vol fietsen. Marcherende Duitsers. Brandend Rotterdam, Jodensterren, kapotte huizen, NSB-ers, levensmiddelen, concentratiekampen, honger, loopgraven, gaskamers, de Gealliëerden, tabak en chocolade vallen uit de lucht. De grond ligt bezaaid met zakken. Vanuit de weilanden werden menselijke kettingen gevormd om de zakken af te voeren. En alles...

Ik was erbij.

Lijkt het wel.

Posted in | Al een één belerend vingertje

Het zag er gezellig volks uit. Achter de groene berm doemde een bouwvallige partytent op. Eronder stonden een tap en mensen. Enkele mensen zaten aan lange houten inklaptafels op lange houten inklapbanken. Het gros van de tafels en banken lag nog ingeklapt op de grond. Het leek niemand te deren, want de volle pullen bier waren immers uitgereikt. Gelach en gelal weerklonk vanonder de witte partytent. Het was goed zo en binnen al niet anders. In de rokerige bar  zaten rokerige mensen op krukken. Enkele tafels stonden er doelloos bij, ze werden niet gebruikt. Argwanend, maar niet te erg, werden we aangekeken. Of we ook buiten konden eten. Dat kon, ze zou zo komen. De muziek van Radio Antenna ging luider en overschalde het vogelengezang vanuit de beboste heuvels. We keken om ons heen en aten in de frisse buitenlucht. Het was goed zo. Duitsland hoort zo.

Restaurant-café Zur Hüggelschlucht, Hagen, 2004.

Posted in | Al een één belerend vingertje