Voor het slapen gaan...

(blokjes komijnenkaas en een pilsje)

Posted in default | Reeds vier belerende vingertjes

Oh, die regenachtige zondagmiddagen waarop m'n pa en ik urenlang voor ons uit staarden, stijf van de heroïne. (Gummbah)

En andere zondagmiddagen deden wij weer andere dingen:

Posted in default | Reeds vier belerende vingertjes

Het is allemaal heel erg mooi, maar ik denk dat de biologische landbouw weinig kans van slagen heeft. De consument wil geen biologische producten eten omdat het te duur is en de boeren vinden het lastig en een groot risico om over te schakelen op de productiewijze zonder bestrijdingsmiddelen en die bovendien minder opbrengt. Toch is het interessant om eens te zien hoe het er nu aan toe gaat op zo'n biologische boerderij. Huibert en ik namen er vandaag een kijkje. Vooral het proeven van een reeks biologische wijnen was een aangename bezigheid!

Posted in default | Nog geen belerende vingertjes

In al die jaren blijkt er bar weinig veranderd. De weinig populaire bondscoach leidde ons in 1994 netjes naar de afgrond tijdens het WK-voetbal in Amerika, nu staat hij op het punt om dat weer te doen. De persconferentie deze middag vertelde ons genoeg. Vermoeid en geïrriteerd vertelde hij zijn relaas. Je hoeft geen voetbalkenner te zijn (dat ben ik namelijk niet) om te zien dat het weinig gaat worden dit EK. Ik heb heel erg mijn best gedaan om respect op te brengen voor Advocaat, maar het is toch ten hemel schreiend om hem vragen van journalisten te horen beantwoorden:

Journalist: "Hoe komt het dat het imago van Oranje zo slecht is?"

Advocaat: "Imago? Welk imago?"

Maar.... Er staat er een te lachen. Rollebollend langs de zijlijn schreeuwt en zingt Johan Cruijff het uit: As Dick me hullep nodig heb, dan belt hij me maar thuis, want hij zit in Portugal en ik zit voor de buis... Waar ken ik dat toch van? Dit heb ik eerder gehoord... Ik geloof in 1994. Het leven is een herhaling van zetten, maar we blijken er bar weinig van te leren. Het wordt tijd dat die schaterende ouwe dwaas inderdaad eens gaat helpen.

Posted in default | Reeds vijf belerende vingertjes

Na het zingen van Cruijffs wereldhit oei oei oei (dat was me weer een loei) veranderde de situatie compleet. Probeerde de organisatie in eerste instantie de boodschap te negeren door het inzetten van een Portugese fadozangeres, toen tien minuten later het lied uit twintig duizend kelen klonk, was er geen ontkomen meer aan. Na zich verzekerd te hebben van een correcte vertaling, toonde Frisk zich bijzonder voor rede vatbaar. “Het was inderdaad een loei en daar zijn consequenties aan verbonden”, zo luidde zijn oordeel. Van Duitse zijde werd nog een poging tot gelijkspel ondernomen. “Wij hebben immers ook een doelpunt gescoord”, vonden de supporters. Na het terugzien van de beelden hielden zij echter wijselijk de mond. Dit was alles behalve een loei, laat staan waaien uit de schoenen.

En zo kon het gebeuren dat het nationale elftal de kleedkamer weer verliet, om alsnog met ontbloot bovenlijf het veld rond te gaan. De pogingen van de doelman om een handstand van weleer te evenaren, mislukten, maar dit mocht de pret niet drukken.

Posted in default | Nog geen belerende vingertjes

Ik kon het zien, zij niet. Ze zag helemaal niets, ook niet toen het stadion helemaal met licht was gevuld. Ze wilde wel weten hoe het Gelredome eruit zag, dus ik beschreef het. Zo had zij een indruk en ik toch nog iets aan mijn cursus beschijven van de opleiding radiojournalistiek. Als we buiten liepen, hield ik haar hand vast en vertelde haar wanneer er een stoeprand kwam, of een trap, of een paal. Als ik per ongeluk niets zei, ging het ook goed. Wonderbaarlijk. Als ze alleen was, klapte ze haar stok uit en liep vrolijk verder. Het deerde haar niet als er in de drukte mensen tegen haar aanliepen. Patat en cola leverde geen problemen op. Aanvankelijk voelde ik me onmisbaar, maar naar verloop van tijd begon ik mij af te vragen waar we eigenlijk ogen voor nodig hadden. Manuela scheen er in ieder geval niet mee te zitten.

(eo-jongerendag 2004)

Posted in default | Al een één belerend vingertje

Ik zou kunnen schrijven. Ik zou kunnen schrijven over alles wat ik deze week beleefde. Ik zou kunnen schrijven oven mijn rustige werkweek en het sjokken langs de Nederlandse kusten (Scheveningen, Zandvoort, Noordwijk, Bloemendaal) op zoek naar goed fotomateriaal en reacties van strandpaviljoenhouders op het seizoen tot nu toe. Ik zou kunnen schrijven over mij aversie tegen het gladde gezicht en vervelende taaltje van Europarlementariër Camiel EU-rling van het CDA. Ik zou kunnen schijven over de doorgaande weg waaraan ik woon en de bulderende vrachtwagens en motors erop die mij iedere keer doen opschrikken omdat ik denk dat er één in de huiskamer is beland (vooral nu de ramen vaak open staan met het warme weer). Ik zou kunnen schrijven over de toneelopleiding van broer Bart en de geweldige voorstelling die wij mochten zien in een oud verrot pand in Scheveningen. Ik zou kunnen schrijven over alles wat ik nog moet regelen en wat maar blijft liggen. Ik zou kunnen schrijven over de avond dat ik om 00.30 net het licht uit deed en er vier vrienden voor de deur stonden die mijn koelkast leeg en mij uit bed trokken. Ik zou kunnen schrijven over de heerlijke maaltijd die zij voor mij heeft gemaakt vanavond. Of over het Zweedse meisje, dat eigenlijk een Chinese was, wie ik vorige week sprak op het strand over haar leven terwijl ik haar waarschijnlijk nooit meer zie. Ik zou ook nog het één en ander kunnen vertellen over de bruiloft van Rut en Juut waar ik vorige week zo plakkerig vandaan kwam (u weet het nog wel) en het gesprek met ome Bart en zijn liefde voor de ideeën van Pim Fortuyn (en de felle blik in zijn ogen). Ik zou iets kunnen zeggen over het enorme gedoe rondom het regelen van kaarten voor de (niet lachen) EO-jongerendag voor een groep tieners zaterdag. Ik zou iets kunnen melden over de receptie van Reinout en Corine, alwaar de bittergarnituur mij een aantal keer ongezien passeerde. Het zou allemaal kunnen. De vraag is alleen: is het boeiend genoeg? Mij houdt het bezig, maar waarom zou ik er het internet mee bevuilen, interessant is anders. Maar laat ik het bestaansrecht van deze log niet ter discussie stellen. Jullie moeten het er maar mee doen. Het is mijn leven.

Posted in default | Reeds vier belerende vingertjes

Ik schrik me het apenzuur vanavond. Er zitten namelijk allemaal grote bruine sprietachtige vliegkevers in onze gang! Help. We gaan ze kapot maken.

Posted in default | Reeds zeven belerende vingertjes

Je hebt soms van die dagen...

Dat je denkt 'wat ben ik eigenlijk opgeschoten sinds 1992?'

Posted in default | Reeds acht belerende vingertjes

Soms help ik voor het goede doel. Gratis spullen ophalen bij adressen in het dorp om die vervolgens weer te verkopen op een rommelmarkt in het centrum om geld te verdienen voor mensen die het allemaal slechter hebben dan wij. Het concept is mooi, nu de uitvoering nog. Vorige week was al dramatisch fout gegaan toen door een miscommunicatie 14 adressen waren blijven liggen. Mensen die zorgvuldig hun hele voortuintje hadden volgestapeld met dozen, leunstoelen, knuffels en puzzels hingen boos aan de telefoon. Kut. De week erna, vandaag dus, weer met lood in de schoenen alsnog naar deze adressen toe. Soms moet je het boetekleed aantrekken en alle schuld bekennen. Mea culpa, mea culpa, mea culpa. Als ik uw voeten schoonlik, bent u dan niet meer boos? Gelukkig kwam het allemaal klaar. Laat ons door het stof kruipen voor de armen. Weten we ook eens hoe dat voelt.

Posted in default | Nog geen belerende vingertjes

Ik moet even de helmaal naar de tyfus van me afschrijven die ik nu door me hele lijf heb van de drank en pijn in mijn poten van het lopen en het dansen en zo'n smerig plakkerig pak aan mijn lijf gekleefd dat je op het laatst bijna naar de kloten gaat van de hitte en de stank dank je de koekkoek. Pleur uit die zooi en slapen maar. De rest komt morgen wel. Allemaal de ballen en tot kijk. Au.

Voor de rest was de bruiloft heel geslaagd.

Rut en Juut, dank.

Posted in default | Reeds vijf belerende vingertjes

Het pinksterweekend in Veere gaf het leven nieuwe inzichten. Naast de bakken herrie, kussengevechten, massagesessies en het onophoudelijke geroffel van bestek op de tafels begonnen sommigen van ons orde in het systeem te zien. Het systeem is namelijk naar je hand te zetten. De wereld om je heen kan precies worden zoals jij dat wilt, als je maar de juiste dingen samenbrengt. Van LEGO kun je alles maken. Van het leven ook. Succes ermee.

Wir haben ein LEGO-stein.

Wir haben noch ein LEGO-stein.

Wir machen es zusammen.

Das ist ein hund.

Inspiratie deden wij op in Middelburg, tijdens de geweldigste tentoonstelling die ik ooit heb gezien. Das ist ein hund liet ons de werking van het leven zien. Bij deze gaan mijn complimenten uit naar Frank Hartman en Gyz la Rivière. Ze hebben ons weer aan het denken én aan het LEGOën gezet. Hier nog wat plaatjes van hoe het allemaal gemaakt is.

Posted in default | Reeds vijf belerende vingertjes