Ik dacht dat Jakarta druk was, maar Cairo is helemaal fokking druk. Gisteren heb ik ze denk ik alle twintig miljoen gezien. Het getoeter, de stank, het gezeur aan je kop is niet te vergelijken met iets in Nederland. We hebben inmiddels veel mensen ontmoet, zoals bijvoorbeeld Ali Baba (en 1 rover) en zijn mooie praatjes over zijn winkeltje met olie's en 1000 en 1 nacht. Zoals bijvoorbeeld Mido, een jongen die hier studeert, maar dat ook in Brussel heeft gedaan en zijn vader heeft een stapel tapijten van vijf meter hoog. En vele anderen van wie de naam er niet toe doet. Met Hans en Lennard zijn we zo goed als de hele dag opgetrokken en vandaag gaan we dat weer doen, leuk.

Cairo slaapt nooit. Of je hier nu om half drie 's middags of half drie 's nachts iets wilt kopen, alles is altijd open. Midden in de nacht zijn er nog veel mensen op straat, ook in de zijstraatjes met de smerige ongeplaveide straten en gore woonblokken. In iedere nis ligt het straatafval torenhoog opgestapeld omdat de overheid geen geld investeert om deze shit op te halen. Sommigen slapen voor het koffiehuis met de stoeprand als hoofdkussen, anderen verkiezen het zachte woestijnzand waarop de stad is neergekwakt om een slaapje te doen. De rest lurkt rustig aan een waterpijp, mannen spelen onafgebroken domino of backgammon (erg populair) in een van de 30.000 (uit het boekje) koffie/theehuizen die Cairo rijk is.

Ik haat het om toerist te zijn. Ik haat reisleiders die mij vertellen dat ik beter niet de metro of een van de minibusjes kan gebruiken omdat ze wel eens 'to crowded' kunnen zijn. De hel met dat. Inmiddels gebruiken wij deze inferieure vormen van vervoer en voelen ons als een vis in het water. Bovendien is het gemiddeld 60 keer zo goedkoop als het alternatief: een taxi of iedere dat een excursie a 25 euro pp.

We hebben trouwens wel een paar excursies gedaan en die zijn op zich goed bevallen. De piramiden van Gizeh (bij Cairo) heeft natuurlijk iedereen die ooit Egypte bezocht gezien en wij nu ook. Ineens zie je dan in het echt wat je al een miljoen keer op plaatjes hebt gezien. Twee decepties: 1. wat zijn die piramides vervallen en welke lompe bruten hebben er stenen afgesloopt om er huizen van te bouwen en waarom komen ze deze nu niet terugbrengen? 2. waarom staat de stad bijna naadloos tegen deze monumenten aangebouwd. (alleen aan de achterkant is er een symbolisch stukje woestijn open gehouden.) Andere excursie: het nationaal museum (waar we overigens niet hoefden te wachten) is een indrukwekkende verzameling van wat zo'n 6000 jaar geleden overleed. Gemummificeerde koningen, krokodillen, katten, honden. En natuurlijk sacrofagen en hyrogliefen en de hele zooi, supermooi.

Maar ik ga ermee stoppen. Mijn wederhelft ligt min of meer ziek op bed, maar ze gaat zichzelf bijeen schrapen om toch wat van ons bezoek aan de koptische wijk mee te kunnen maken. De tas is gevuld met wc-papier en poepen mag bij de moskee.

Posted in | Reeds twee belerende vingertjes

We zijn aangeland in de drukte van Cairo. Wat een grote warme drukkende stinkende gezellige drukte is het hier. We hebben gelijk geleerd hoe we hier moeten oversteken over 10 rijbanen. Iedereen staart je met grote ogen aan en angstvallig houd je continu je hand op je portemonnee. We zijn moe, bezweet en vies en dat zal met het lopen door de stad en het wandelen over onbestrate zijstraten niet veel beter worden. We stinken en ik moest per se het internetcafe in. Ik houd het kort, want we gaan weer verder. Morgen bezoeken we de piramiden van Gizeh en het nationaal museum midden in de stad. Ik stop er weer mee, groeten.

Posted in | Reeds twee belerende vingertjes

Evraim is een jongen die praktisch in het zwembad woont. Ik schat hem ongeveer elf jaar en maakt vrienden met de toeristen en neemt ze in de maling. Zijn vader werkt als kok in het hotel en hij is er al negen jaar bijna iedere dag (in ieder geval in het zomerseizoen). Naast Arabisch spreekt hij redelijk Engels en Frans. De laatste taal spreekt hij beter dan ik, waar ik uit afleid dat het onderwijs hier zo slecht nog niet is.

Een intercontentale pot waterpolo in het zwembad (Nederlanders, Egyptenaren en jongens uit Dubai) opende wegen naar meer. Aanvankelijk baalden we van het feit dat we geen spelletjes hadden meegenomen, maar we waren in staat om deze teleurstelling om te zetten naar creativiteit. Met een egyptische landkaart, steentjes in verschillende kleuren, een benzinestift en karton was het maken van een eigen Risk-spel zo gepiept. We hebben nu een paar potjes gespeeld met de Arabische jongens uit Dubai en dat was goed.

Snorkelen is erg leuk. Samen huurden we een waterfiets, bezochten we een rif voor de kust en bekeken de veeltalligheid aan vissen. Vooral die hele lange dunne met die snuit is erg lief. Zeekomkommers, zandkleurige grondvissen en grote schildpadden trouwens ook.

We bezochten een moskee en een kerk in El Dahar (de oude stad). De moskee mochten we niet in, de kerk wel. We hebben gesproken met de Koptische leider van de gemeenschap en vroegen hem hoe het was om christen te zijn in een overwegend moslimland. Zijn antwoord kwam helaas niet verder dan de tijden van de kerkdiensten. Maar even later kregen we thee en spraken we een man die goed Duits sprak en christen was. Die vertelde dat het in de jaren 60 voor een christen veel moeilijker was dan nu, hoewel de verzuiling nog steeds een grote rol speelt in Egypte. Christenen (10%) nemen christenen aan in hun bedrijf en moslims moslims.

Veel lezen aan het zwembad is heerlijk, maar wel erg warm. Het loopt hier tegen de veertig graden. Gelukkig is Joop Buikloop weer vertrokken, hoewel er vanavond een royale invitatie naar hem is uitgestuurd met het eten van een grote dot schepijs in restaurant Felfela.

Posted in | Nog geen belerende vingertjes

Slechts 17 keren hebben ze gevraagd of we naar de barbecue op donderdagavond in het hotel wilden komen. Na al die tijd een hele dikke slag om de arm gehouden te hebben, wilden we. We kochten tickets voor 50 Egyptische pond pp en aan het strand was de dis aangericht. Even later schoven ook onze Nederlandse vrienden Henk, Petra, Hans en Lennard uit Den Helder aan. Na de barbecue waren er optredens en daarna dansen met dj disco. De Egyptische raps pasten in het plaatje, maar toen Cool Down Cafe uit de speakers schalde, werd het nog gezelliger. Weet je trouwens hoe je vrienden in hotel Hor Palace moet maken? Pak de microfoon en rap een stukje met de muziek mee. Het personeel, dat de hele avond al vrolijk meedanste, ging helemaal uit z'n dak. Twee Duitsers bescheurden het van het lachen en Ali de geintegreerde Nederlandse Marokkaan op vakantie in Egypte filmde het feest. De Fransen bleven echter strak voor zich uitkijken en de Russische familie bemoeide zich er ook niet mee. Wel Hans (21) en Lennard (15). Met hen willen we morgen weer gaan snorkelen (voor de 3e keer). 't Is enorm prachtig onder water, al krijg je wel een schrale zak van al dat zout. (ik dan). Morgen weer een dag. Joop kijkt trouwens al om een hoekje. Misschien maar eens een bezoekje aan de mac brengen om bij te komen...

Posted in | Al een één belerend vingertje

De vogel is geland. En niet bepaald op het groene gras. Wat een dorre bende is het hier. Egypte zou een woestijn zijn en daar is geen woord van gelogen. Prachtig was het om te zien vanuit het vliegtuig: eerst de zee (met griekenland erin) en dan opeens zand. Heel veel zand en stof. Hurghada, de plaats waar we zitten, is wel een drukke plaats met heel veel toerisme, maar toch voelt het als een woestijn. Geweldig is het. Nu is het wachten op Joop Buikloop. Hij heeft zich nog niet gemeld, maar we houden zijn komst als de vader van de Verloren Zoon, oftewel nauwlettend, in de gaten. Iedere Nederlander die we spraken is niet zonder Joop naar huis teruggekeerd, dus dat belooft wat. We zitten nu in een rustig airconditioned internetcafe in het centrum van Hurghada. Als we naar buiten stappen is het nacht. Maar het stadje lijkt zich daar niet aan te storen, want de minibusjes, verkopers en andere lui jengelen nog steeds even hard aan je oren.

Het is wel even wennen, daarmee omgaan. Een beetje naief als we zijn hebben we toch al bijna in een van die winkeltjes thee zetten drinken. Niet verstandig als je niet direct van plan bent om iets van hun waren aan te schaffen. Wel leuk trouwens dat alle egyptenaren in Hughada in Nederland zijn geweest (Amsterdam, Rotterdam, Eindhoven, Den Haag) en ze allemaal met Kluivert of met Van Nistelrooy op de foto zijn geweest. De banden tussen Nederland en Egypte zijn goed. Holland? Friends! Handje geven die je vervolgens niet meer terug krijgt. (au laat los klootzak) No thank you friend, we have to go, we have an appointment....

Vandaag hebben we een leuke jeepsafari gemaakt door de woestijn naar een ECHT (???) Bedoeinedorp. Zo leven ze dus, met een vuurtje dat wordt gestookt van kamelendrollen, rieten hutten, thee, een minimoskee, een kamelentocht, de zonsondergang en een Marlboro-shop. De zonsondergang en de sterren kijken midden in the desert was super! Morgen gaan we lekker snorkelen bij drie verschillende eilanden. En wie weet komt Joop Buikloop ook nog even langs.

Uw Arabische groeten uit Egypt.

Posted in | Reeds vier belerende vingertjes

Het is een warme zweethitte die mijn kamer penetreert. Buiten is nu weer onguur, dan weer guur en de zon komt met de vlagen. De afwisseling van behagelijkheid en ongerief in het zwerk doorklieven mijn beenderen tot in de diepste kern. Het is een rare zomer. Die onbestendigheid werkt in mij door en ik geef het toe, ik ben druk. Hitte, verplichtingen en verveling maken zich dit weekend en de maandag van me meester. Met de ogen strak gericht op de animatiefilms van Nickoledeon denk ik aan het inpakken van spullen. Een bezigheid die ik het liefst zo lang mogelijk voor me uit schuif. Shirtjes, sokken, sandalen, paspoorten, verzekeringspapieren, paracetamol, diarreestoppers, glijmiddel, broodjes, after sun, drinken, snoep. Ik denk aan de dagen die komen gaan. Elf dagen van extreme hitte, rust, passie en snorkelen staan nu nog voor de deur. Straks zijn ze niet meer dan een kleine, maar blinkende (en dat is te hopen) duit in het zakje van mijn leven. Egypte schijnt mooi te zijn. We zullen zien. Hopelijk hebben ze er ook dope internetcafé's en een usb-aansluiting voor de pics/

Ctrl Alt Delete. Dahaag.

Posted in | Reeds drie belerende vingertjes

Ik ben weer terug vanuit het zomerkamp in Leusden! En hoe... Helemaal kapot, maar het was een superweek. Een verslag lees je hier. Rest mij nog Martine en Schiffers van harte te bedanken voor het waarnemen van mijn log. Over de inhoud kan ik alleen maar dit zeggen: in mijn kop is het alle dagen feest!

Voor de liefhebbers heb ik daarom nog een fijn slaaplied:

De dag is weer ten einde,
De zon is naar benee,
De maan gaat helder schijnen,
Je staat op en zegt tabee.

Je kuiert naar je nest toe,
Om te maffen als een rund,
Dromen dat je achtervolgt wordt,
Of dat je vliegen kunt.

En in de hoed van de goochelaar,
Daar ligt een wit konijn.
Laat hem slapen!
Laat hem slapen!
In de hoed van de goochelaar,
Daar ligt een wit konijn.
Laat hem slapen,
want hij zal wel moe zijn!

Weltrusten

(Hans Teeuwen)

Posted in | Reeds vier belerende vingertjes

Vrijdagmiddag 14.30 uur. Dit zijn de moeilijkste momenten. Het is te vroeg om het weekendgevoel te hebben, te laat om nog iets zinnigs te gaan doen. Ik moet nog een volledige voetbalwedstrijd, incluis verlenging en strafschoppen zien te overbruggen.

Normaal gesproken zit WP nu naast me. Collega Martijn zit dan tegenover me. Met zijn 3-en slepen we ons dan door deze moeilijke uurtjes heen. Nu sta ik er alleen voor. WP is op kamp terwijl collega Martijn het slim bekeken heeft en onder het mom van een even onduidelijke als oncontroleebrare opdracht ’en route’ is. Voor de vorm heeft hij een camera meegenomen, zodat hij altijd een foto van een supermarkt kan presenteren voor het geval er iemand om maalt. Voor mij is er helaas geen ontsnapping mogelijk. Er zijn geen camera's meer beschikbaar en dus ook geen alibi's. Ik sta er helemaal alleen voor, eens te meer...

De paar mensen die mij deze week gevolgd hebben kunnen misschien de indruk hebben gekregen dat ik een luizenbaantje heb. Ik bedoel: hij die klaagt over een gebrek aan werk is altijd nog beter af dan hij die klaagt over veel te veel werk. Toch heb ik geen luizenbaantje, kan ik je verzekeren. Deze job vergt namelijk veel creativiteit. Ga er maar aan staan: iedere dag heb je acht uur te overbruggen, met minimale middelen! Geen sinecure inderdaad. En daarom, het zal misschien verrassen, prijs ik me eigenlijk best gelukkig met WP als collega. Hij is altijd druk, vaak aanwezig, soms vermoeiend. Maar hij zorgt er in ieder geval voor dat er wat gebeurt.
Nu gebeurt er niets...

Ik heb de afgelopen week mijn best gedaan het virtuele dagboek van WP nieuw leven in te blazen. Afgemeten aan het aantal querulanten dat reageerde is me dat niet gelukt ben ik bang. Waar ik hopelijk wel in ben geslaagd is in de bewijsvoering van de stelling ’WP IS ADHD’. Wat misschien nog wat onderbelicht is gebleven is dat ik zijn kermis gemist heb. Maandag is WP er weer. Gelukkkig maar!

Pfff, 14.45 uur. Nog een hele voetbalwedstrijd plus een verlenging waarin pas helemaal aan het eind gescoord wordt...

Posted in | Reeds drie belerende vingertjes

Allereerst: WP: als je dit leest: we hebben nog wat reacties nodig van inkopers: het gaat onder meer om de volgende producten: Nestlé Purina bij Diervoeding en Ritter Sport bij Chocolade. Je weet dat er een inkopersstaking gaande is: die inkopers weigeren nog te reageren. Inmiddels is er ook een redacteurenstaking gaande: zij (lees: collega Martijn en ik) weigeren nog langer jouw werkzaamheden over te nemen! Misschien kun jij op dat kamp wat reacties losweken links en rechts?....

Tot zover dit voor een buitenstaander waarschijnlijk onbegrijpelijke bericht. Laten we nu terugkeren naar de kern van mijn betoog: WP en de kermis in zijn hoofd.

Wij van Levensmiddelenkrant werken eigenlijk alleen op maandag dinsdag en woensdag. Dan sluit de krant en hebben we het weer even wat rustiger, althans qua werkzaamheden. Die laatste opmerking is een belangrijke nuancering, want je zult begrijpen dat WP die momenten van relatieve rust aangrijpt om ons te informeren over de hoempapa die zich voltrekt in zijn hoofd: als een op hol geslagen paard rent hij over de redactie, met woeste kreten zorgt hij ervoor dat wij opschrikken net als we zo lekker aan het indutten zijn en mocht dat alles nog onvoldoende aandacht genereren dan zal WP niet nalaten om ons deelgenoot te laten zijn van allerlei drukke jingles en yels die hij van het internet heeft gedwonload.

Van de ene kant valt het te loven dat WP zijn ADHD binnen de perken weet te houden zolang er gewerkt moet worden. Van de andere kant zouden wij wel eens willen dat hij ook op maandag dinsdag en woensdag de drukte in zijn hoofd wat liet ontsnappen. Want de keerzijde van de huidige situatie is dat het er op donderdag en vrijdag dubbelzohard uitkomt.

Vandaag is het donderdag en lantefanteren wij (collega Martijn en ik) de dag door. We genieten van de welverdiende rust en malen er nauwelijks om dat de tijd niet vooruit te branden lijkt. Eens zal het 17 uur worden en kunnen wij dit gebouw verlaten. En vandaag zullen we dat doen met een uitgerust gemoed en met een zonnige blik gericht op de toekomst. De gedachte aan nog zo'n heerlijke dag zal prominent aanwezig zijn en ons een opgeruimd karakter garanderen.

Maar als we morgen dit gebouw verlaten - wederom om klokslag 17 uur en geen seconde later - is het niet uitgesloten dat somberte zich van ons meester gemaakt heeft. De wetenschap dat WP er maandag weer zal zijn kan dan best wel eens tot bedrukte gezichten leiden. Ik ben daar bang voor ja.

Maar allez, laten we vooralsnog genieten van het moment!...

Posted in | Nog geen belerende vingertjes

Ik ben gewezen op een eventuele oneffenheid in mijn epistel van gisteren. Trek jij eerst frisse kleren aan en ga jij dan onder de douche staan?, zo is opgemerkt. Ik heb dat gisteren inderdaad zo opgeschreven, lees maar na. Maar misschien heb ik het ook wel zo bedoeld? Leven in de nabijheid van WP zuigt zoveel energie uit je dat je op een gegeven moment inderdaad als een zombie te werk gaat en dus dingen doet die niet helemaal verklaarbaar zijn, of zelfs ronduit stom...

Enfin. Waar hadden we het over? Oh ja: WP en ADHD.

Iedere middag maken wij (WP, collega Martijn en ik) een rondje door de polder. Te voet. Onderweg passeren wij van alles. Eenden, schapen, koeien en Nieuwveners. (Volgens mij staat elders op deze site een mooie fotoreportage over dat rondje, maar dat terzijde.) We lopen ook altijd door de woonwijk Ursula. Dat was altijd een heel rustige woonwijk, met heel rustige mensen, die daar tevreden vegeteerden en gelukkig waren met wat ze hadden. Martijn en ik liepen al over Ursula toen WP nog niet ten burele was verschenen. Ursula was een oase van rust in die tijd. Maar dat is voorbij. Wie nu door Ursula loopt ziet mannen van middelbare leeftijd die een helm op hebben. Bij het wandelen! Er komen vreemde snuiters op je af met een spijker in de hand of met maar één schoen aan de voet. Het gros van de bewoners leeft in getraliede kooien en recent werd nogmaals duidelijk waarom dat zo is: we werden toen namelijk achternagezeten door een op hol geslagen local die met een klewang zwaaide! We konden ons maar ternauwernood in veiligheid brengen...

Ursula was altijd een oase van rust. Het was zo een typische woonwijk waar je graag oud zou willen worden. Er gebeurden geen vreemde dingen, het was er lief en vredig; volgens mij woonde God in Ursula. De kentering is gekomen op het moment dat WP hier is komen werken. Verklaar mij anders maar eens waarom de man-met-de-klewang het vooral op WP gemunt leek te hebben?

ADHD zuigt alle energie uit je. De kermis in het hoofd van je naaste houd jou uit je slaap. Op een gegeven moment zie je de dingen niet meer in het juiste perspectief en voor je het weet jaag je met een klewang op slungelachtige foodreporters.

Ik denk dat ik mijn best moet doen hier zo snel mogelijk weg te komen...

Posted in | Nog geen belerende vingertjes

Op zon- en werkdagen lig ik stipt om 22 uur in mijn nest. Ik val binnen tien minuten in slaap om pas weer wakker te worden om 7.30 uur de volgende ochtend. Dan trek ik frisse kledij aan, neem ik een verkwikkende douche, nuttig ik een uitgebalanceerd ontbijt. Goedgemutst ga ik daarna op stap.

Maar dan...

Dan kom ik op mijn werk en neem ik plaats achter mijn bureau. Ik kijk strak voor me uit, naar de computer die zich aan het opstarten is. Vanuit mijn rechterhoek voel ik onrust mijn kant opwaaien. Het blijkt om de priemende ogen van mijn collega WP te gaan. Ik probeer het te negeren, maar het is sterker dan ik. Voor halftien ben ik bezweken en beantwoord ik de zucht om aandacht die rechts naast me zit. Ik kijk met troebele blik in de richting van WP die dit moment met beide handen aangrijpt: ’Lekker geslapen jongen!’

Ik heb lekker geslapen ja, maar ik ben doodop. Dat zeg ik ook tegen WP. Omdat ik een fatsoenlijk man ben stel ik hem de wedervraag: ’Jij ook lekker geslapen misschien?’ ’Ben je gek,’ zegt WP, ’ik heb helemaal niet geslapen!’
Blijkt-ie tot diep in de nacht achter zijn pc gezeten te hebben! Hij heeft drie flessen wijn soldaat gemaakt en vijf zakken chips achterover gedrukt. Is WP moe? Geenszins! Heeft-ie misschien een pilletje geslikt? Heeft ie niet nodig! Heeft ie soms adhd? Tja, je zou het wel gaan vermoeden....

’Het is ook vandaag weer kermis in mijn hoofd...,’ zegt WP iedere dag, en dat belooft dan weinig goeds voor zijn collegae. Want als het kermis in ZIJN hoofd is zullen WIJ dat merken ook: als een draaimolen rent hij over de redactie, als een botsauto achtervolgt hij je overal en raakt hij je waar hij maar kan. Als een lamgeslagen boksbal keer je dan huiswaarts om 17 uur. Effe wat eten, een uurtje wezenloos voor je uitstaren, vroeg onder de wol. Dat is het priveleven van de gemiddelde collega van WP.

ADHD is een lastig verhaal. Niet zozeer voor de patient, maar vooral voor de mensen in diens nabije omgeving. Mijn medeleven gaat dan ook uit naar WP's echtgenote Martine, die zich inmiddels ook in de strijd heeft gemengd op dit log. Zet hem op meisje! En geniet ervan deze week! Je hebt het verdiend!

Ikzelf ook trouwens...

Posted in | Reeds twee belerende vingertjes

Het is mij nadrukkelijk verboden over wPim te schrijven, maar nu ik zie dat collega schiffers die beperking niet heeft gekregen, wil ik graag mijn bijdrage leveren aan het bijstellen van het beeld dat wPim zelf op zijn log geeft. Voor mensen die wPim alleen via deze weg kennen, lijkt hij waarschijnlijk een rustige jongen die een beetje de boer op gaat en bedenkt waarover hij zou kunnen schrijven. Wat die paar wanklanken op zijn log betreft, zou je de indruk kunnen krijgen dat hij overdag zijn mond niet open durft te doen en daardoor ’s avonds zijn log gebruikt om gal te spuwen.

Of wPim ADHD heeft, weet ik niet. Ik ben in mijn studie nog wel wat andere stoornissen tegengekomen die op hem van toepassing zouden kunnen zijn. Hij lijdt in ieder geval niet, wat het probleem alleen maar groter maakt, omdat hierdoor zijn gedrag onbespreekbaar is.

Straks gaan we twee weken samen op vakantie. Heerlijk, maar echt uitrusten zal er niet inzitten. Dit is mijn echte week vakantie. Geen verbouwingen, eindelijk een nacht doorslapen. Ik heb deze week zóó hard nodig.

Posted in | Reeds drie belerende vingertjes

Er zijn dagen waarop alles tegenzit. Je douchewater is koud, de cruesli is op, er staan lange files op de route die jou naar je werkplaats moet leiden. En dan is het ook nog maandag, zodat je weet dat je nog vijf dagen moet. Toch kan er dan opeens iets gebeuren dat de zaak een positieve wending kan geven. Zoiets gebeurde mij vandaag: want na alle hierboven beschreven malheur brak de zon door toen ik op kantoor verscheen en ik de lege stoel van mijn collega WP zag staan. Vooral de wetenschap dat die stoel nog vijf dagen leeg blijft is een bevrijdende wetenschap.

WP is mijn collega dus. Het is een aardige jongen, doch hij is nogal druk van aanleg. Een weekje zonder WP kan dan ook zeer welkom zijn. VERLOSSING.

Hier op de redactie vermoeden wij dat WP lijdt aan ADHD. Maar we zijn geen medici, dus verder dan een vermoeden komen wij ook niet. Nu ik het een week lang voor het zeggen heb in het virtuele dagboek van WP ga ik bewijsmateriaal aanleveren ter onderbouwing van ons vermoeden. Deze week tref je op deze plaats dus alle informatie aan over WP die hij doorgaans verzwijgt of anderszins achterwege laat. Dus: alleen deze week zal deze plaats benut worden voor ware openhartigheden. Houd ons in de gaten dus!

Als eerste aanwijzing voor ADHD bij WP geef ik een vaak door hem gebruikt citaat: ”Het is altijd kermis in mijn hoofd...”

Posted in | Nog geen belerende vingertjes

Tandenborsteltje, broeken, sokken, truien, een zaklamp en een paraplu. Alles is ingepakt voor een drukke, maar gezellige kampweek (met 125 kinderen) in het mooie Leusden. Om mijn lezers tegemoet te komen, schakel ik deze week twee gastloggers (Schiffers en Martine) in. Maar ik hou jullie in de gaten, dus hou het wel gezellig hier, anders delete ik jullie accounts stante pede. Wie misschien geïnteresseerd is in een dagelijks verslag van het kamp kan hier klikken

Posted in | Reeds vier belerende vingertjes

Een kennis van me schreef een vreselijk verdrietig verhaal. Lees het en geef je reactie.


Een vreselijk verdrietig verhaal

Toen ik vanmorgen wakker werd was er niets. Er was geen zon, er was geen licht, er was geen lol aan. En jij was er ook niet. Een week geleden ben je weggegaan. Je wilt uitzoeken of je me gaat missen als je me niet meer ziet. Een experiment over mijn rug, en ik laat het allemaal gebeuren.
Toch ben ik opgestaan. Ik heb de dekens van me afgeduwd en mezelf naar de douchecabine gesleept. Daar spletterden warme stralen op mijn hoofd alsof ik een galeislaaf ben die zweepslagen krijgt. Ik heb geprobeerd om te huilen. Liever hier dan straks in een vergadering, dacht ik. Maar ik kon het niet. Er kwamen geen tranen, wat ik ook probeerde. Er kwam niets, er was niets. Behalve dan de groeiende angst voor de vergadering die later die dag zou komen. Ik was bang dat ik zou gaan breken.
Ik heb lichte kleren aangetrokken vanmorgen. Een witte bloes op een beige broek, keki schoenen daar weer onder. Die outfit zal me letterlijk verlichten, dacht ik. Mijn collega’s zouden zodanig verrast moeten zijn door deze voor mijn doen ongebruikelijke combinatie, dat ze niet zouden zien dat er dikke wallen onder mijn ogen liggen en dat de groeven op mijn gezicht een diepte kennen die kan wedijveren met de diepte van het diepste dal op aard.
Maar die opzet is mislukt. De keki buitenkant van mijn schoenen werd teniet gedaan door het lood aan de binnenkant; de verticale vouw op mijn broek was bij binnenkomst al gebroken door allerlei horizontale vouwen die onderweg, in de auto, moeten zijn ontstaan. En toen ik ons kantoor binnenkwam sprak een collega tegen mij: ”Jezus man, wat zie jij eruit! En dan die koffievlek in jouw bloes, dat ze je zo op pad heeft laten gaan!...”
Ze.
Ik ben niet gebroken op dat moment, met moeite hield ik stand. Ik liep naar het koffieapparaat en koos voor de dubbele portie, extra sterk. Toen nam ik achter mijn pc plaats en zette ik deze aan. Ik heb het hele opstartproces gevolgd, van a tot z. Die systematiek, de structuur van zo’n ding - hoe zou zo een computer zich voelen als er een elementje uitgehaald wordt waarvan het op voorhand niet vaststaat dat het noodzakelijk is? Zou het opstartproces toch doorgaan of zou het scherm op zwart blijven?

Heb ik jouw belang in mijn leven voldoende beseft? Heb ik me gedragen op een wijze die recht doet aan jouw belang voor mij? Heb ik je verwaarloosd waardoor je je eenzaam bent gaan voelen, zo eenzaam dat je nu wilt uitzoeken of ik wel noodzakelijk ben voor jóuw opstartproces?
Die vragen tarten me en houden me van het werk. Ik ben opgestaan vanmorgen, het opstartproces is op de een of andere manier voltooid geworden. Ik heb gedronken, gegeten en ik adem nog steeds. Maar wie durft te beweren dat ik leef, die overdrijft.

De vergadering heb ik overleefd overigens. Door mijn blik strak gericht te houden op het witte vel papier dat voor me lag en veel met mijn ogen te knipperen, kregen mijn emoties niet de kans zich te uiten. Ik ben niet gebroken dus en als ik een dagboek zou bijhouden zou ik dat als voornaamste prestatie van de dag noteren. Dat zou een schamel lichtpuntje zijn in een poel van treurnis die maar geen ontlading wil krijgen.
De werkdag is naar een einde gekropen dat niet de euforie bracht die zich doorgaans aandient om vijf uur. Ik mocht naar huis, ik was vrij om opnieuw de confrontatie aan te gaan met de leegte die jij achterliet.
Hou in deze moeilijke periode vast aan de vaste waarden in je leven, luidde het advies van een van de mensen die ik betrokken heb in mijn verdriet. Maar het probleem is dat er geen vaste waarden meer zijn. Er is niets meer, dat was al duidelijk toen ik vanmorgen wakker werd en dat werd opnieuw duidelijk toen ik vanavond in de keuken stond, met een koekenpan in mijn ene hand en een ei in mijn andere. Er is niets meer.

De avond heb ik doorgebacht op de bank, voor de buis. Tijdens het tien uur journaal kreeg ik een hallucinerende lachbui. Volgens mij was dat tijdens de vermelding van de laatste ontwikkelingen op de Amerikaanse effectenbeurs. Daarna werd het weer stil in mij.
Tegen half twaalf ben ik in bed gaan liggen. Ik heb mijn handen ineen gevouwen en heb gebeden tot God:
’Ik ben 33 nu en ik zou graag willen weten, lieve God, of ik misschien de nieuwe Mezias ben. Ga ik dit jaar dood, lieve God? Ben ik de nieuwe Mezias maar was ik helaas niet in staat om wonderen te verrichten? Ben ik de nieuwe Mezias, lieve God, en ga ik dit jaar dus dood, net als Jezus die door een overschot aan ongelovigen ook niet verder kwam dan 33 jaar?
En als ik niet de nieuwe Mezias ben, lieve God, waarom moet ik dan zo lijden? Waarom word ik constant verlaten door mensen die niet in mij geloven, of die eerst willen zien en dan pas kunnen geloven? Als ik niet de nieuwe Mezias ben, lieve God, waarom is mijn leed dan zo groot?
Ik wil antwoorden lieve God, anders weet ik niet of ik de lokroep van de duivel weersta als deze zich vannacht meldt aan de rand van mijn bed.’

F. Lente

Posted in | Reeds drie belerende vingertjes

En dan blijkt ineens dat je weblog onbereikbaar is geworden, omdat je teveel bandbreedte hebt uitgeleend aan vrienden die er vervolgens zoveel foto’s op zetten en bekijken dat je site een week onbereikbaar wordt. Bedankt jongens.

Voor mijn bezoekers: tja, nu hebben jullie onder andere moeten missen hoe ik interlandvoetbal leuk (!!!) ben gaan vinden. Het waren een paar geweldige dagen, het meeleven met oranje. Jammer dat het nu voorbij is. Rest mij nog mijn gewaardeerde vriend R. M. te bedanken voor de beamer en A. K. voor de pallets waarmee ik een tribune in de kamer kon bouwen. Nu alleen nog de troep opruimen.

Posted in | Al een één belerend vingertje