De liefde voor het spel Kolonisten van Catan is weer helemaal terug van weggeweest. De laatste tijd speelde ik het spel, vooral de eigen uitbreiding met koffie, druiven, draken en tovenaars weer regelmatig met vrienden en familie. Dit weekend kreeg de liefde voor het spel weer een boost, want ik was op de spellenbeurs in het Beursgebouw in Eindhoven. Daar heb ik 'Das Buch zum spielen' van Die Siedler van Catan op de kop weten te tikken voor een zacht prijsje. We duiken er weer helemaal in, want met de aanschaf van dat boek koop je eigenlijk gewoon tien nieuwe spellen met de bijbehorende materialen. Als het de komende weken wat rustiger is op wplog, weten jullie waar het aan ligt. De dobbelstenen rollen al...

Posted in | Reeds vier belerende vingertjes

Wierook is heel zwaar de bom. Af en toe steken we zo'n rookstokje aan in huis, zetten we een kop kruidenthee, en binnen enkele minuten waan je je in het Verre Oosten. Ik begrijp niet waarom zo weinig mensen wierook gebruiken. Het maakt je relaxt en zet je aan tot nadenken over positieve dingen. Mediteert u een keertje met ons mee?

Posted in | Reeds zeven belerende vingertjes

"Zijn jullie in die casinowijk geweest? Daar moet je niet komen, het lijkt daar wel Afrika", vertelde de verbeten Antwerpse taxichauffeur ons tijdens de rit in zijn stad. Hij ging verder: "Antwerpen is de laatste jaren flink achteruit gegaan. Er zijn steeds meer van die islamieten bijgekomen, er is geen houden meer aan. De meesten zijn die berbers uit het noorden van Marokko. Die zijn gewend om een kameel te rijden, maar ze scheuren hier met die auto's door de stad alsof het goddomme de woestijn is. Als er één dood gaat, komen er honderd uit Marokko voor de begrafenis en die blijven dan gelijk. Vind je het gek dat veertig procent van de Antwerpenaren op het Vlaams Blok stemt? Ik neem die Marokkanen zelden mee in mijn taxi, veel te gevaarlijk. Eentje gaat nog wel, maar twee is te riskant. Nee, het is niet best gesteld met dit land. Zeg je dat Abou Jahjah actief wordt in Nederland? Goed zo, jullie mogen hem houden.”

Oei. Ik wist even niets te zeggen tegen deze verbitterde man. Hij zag de opkomst van Jahjah in de kielzog van de minderhedenproblematiek als een gevaar, want hij voelde 'zijn Antwerpen' langzamerhand uit zijn handen glippen. Misschien is er een tijdens het lezen van de krant van vandaag wel een kleine glimlach op zijn gezicht gekomen: Jahjah gaat België verlaten. Voorgoed. Hij is namelijk, net als de taxichauffeur teleurgesteld in België. Hij heeft geen affiniteit met het land en vindt het te klein voor 'wat dan ook'. Hij beschrijft de Vlamingen als een stelletje racisten met weinig verstand. De baas van de Arabisch Europese Liga (AEL) gaat terug naar zijn vaderland Libanon omdat hij denkt dat hij daar meer kan bereiken in België. Zijn doel is het oprichten van beweging die een tegenwicht moet gaan bieden aan het fundamentele moslimterrorisme dat steeds sterker wordt in die regio. Hij vindt de onthoofdingen namelijk erger dan de gebeurtenissen van 11 september 2001. Hoewel hij iedere Amerikaanse dode als een overwinning zegt te beschouwen, gaat onthoofden (ik wordt er ook kotsmisselijk van) volgens hem veel te ver. "Het is etisch en religieus fout. Moslims slachten zelfs een schaap niet op die manier. Al-Zarkawi is echt een klojo en Bin Laden ideologisch een rivaal", sprak Jahjah in de media.

Op een of andere manier stellen de woorden van Abou Jahjah mij gerust. Hoewel ik eerder meestal schrok van zijn boude uitspraken, vind ik hem in deze verstandig overkomen. Hij gaat naar Libanon om een grote internationale Arabische beweging op te zetten die een ander geluid moet laten horen dan de 'corrupte leiders en de gekken onder de moslimfundamentalisten'. Hij was in België weinig succesvol met zijn AEL, maar wie weet lukt het in Libanon wel. Een Nederlandstalige gesprekspartner in het Midden-Oosten is sowieso nooit weg.

Posted in | Reeds vijf belerende vingertjes

Dacht ik dus eens een geweldige aankoop te hebben gedaan: een draadloos toetsenbord mét muis bij de Aldi. Ik hoopte mijn computer, die qua beeld en geluid is doorgelust naar de televisie, te kunnen bedienen vanaf de bank. Filmpje starten, tv-programma's van omroep.nl bekijken, je kent het wel. Blijkt het dat dat draadloze brakke toetsenbord en muis een bereik hebben van nog geen twee meter. Na een uur zijn die rotte batterijtjes al dusdanig leeg, dat eens lekker achteroverleunen met het toetsenbord op je schoot er ook al niet meer bij is. Na anderhalf uur was het zelfs nodig om het usb-zendstationnetje praktisch tegen mijn muis aan te parkeren om deze nog te laten werken. Kutspullen dus. Gelukkig krijg ik bij Aldi zonder problemen mijn twintig euro terug. Kan je toch weer een ijsje van halen, zou mijn oma zeggen.

Posted in | Reeds zes belerende vingertjes

Het gaat slecht met Lego. Dat is jammer, want het speelgoed staat nog steeds volop in de belangstelling. Afgelopen weekeinde was er namelijk weer een grote Lego-beurs in Zwolle. Het item in het NOS-Journaal over dit event liet zien dat er ook nog veel volwassenen zijn die verslingerd zijn aan Lego. Zij zijn de schaamte voorbij en bouwen er dagelijks lustig op los. Ook mijn bovenbuurvrouw (zonder kinderen) doet hier aan mee. Ik was laatst bij haar thuis en zag flink wat Lego-gebouwen staan die ze samen met haar vriend had gebouwd. Toen ik er iets van zei, reageerde ze min of meer beschaamd, terwijl ik juist blij verheugd was. Bij mij beginnen ook nog altijd mijn handen weer te jeuken als ik een doos Lego zie staan. Ik denk eigenlijk dat iedereen dat diep in zijn of haar hart stiekem heeft. Geef nou maar toe.

Posted in | Reeds twee belerende vingertjes

Het was een weekend met welverdiende rust. We zaten in de LHOBBY, een relaxt tuinhuis bij Trude en Theo in Drenthe. Het plan was om heel veel te gaan wandelen, want er is daar veel bos. Maar daar zijn we van afgeweken omdat de regen met bakken uit de hemel kwam zetten. We hadden dus de tijd voor stadjes als Heerenveen en Steenwijk. Even hebben we nog op het punt gestaan om in de dorpsdisco van Steenwijk het grote feest met de Tokkies mee te vieren, want die waren daar die avond. Toch won onze goede smaak en hadden we de kracht om ons voyeurisme te onderdrukken: we zijn niet gaan kijken bij het grootste aso-gezin van Nederland. Terug naar de Lhobby, alwaar flink over was om de Kolonisten van Catan weer eens uit de doos te halen. Biertje erbij, nootje erbij, doorhalen tot 3.00 uur, een authentieke chill-avond. Maandag ben ik kapot.

Posted in | Reeds twee belerende vingertjes

Naast mijn auto, huis, werkplek, haar, vrouw en kleding kon wplog ook wel een omkat gebruiken. Ik zeg niet dat het zo blijft, maar vinden jullie het wat?

Posted in | Reeds zes belerende vingertjes

Deze knuppels hebben mij vandaag een half uur vertraging bezorgd met die wegopbreking van ze. In plaats van dat ze dan ook inderdaad aan de slag gaan met die walsjes, zitten ze maar een beetje laveloos voor zich uit te staren. Jongens, zo duurt het wel heel lang eerdat je 65 bent. Alle ouwedagvoorzieningen zijn binnenkort toch naar de maan geholpen, dus je kan beter nog effies twintig jaar doorbijten. En nou snel die weg afmaken, dan kunnen wij tenminste doorrijden.

Posted in | Nog geen belerende vingertjes

wPim heeft weer eens een rare droom. We hadden echt een heel klein huisje, zelfs kleiner dan nu. Volgens mij woonden we ook bij mensen in (ik meen bij Steen en J.). Het was heel eng: ze vertelde in een heel laat stadium aan mij dat ze zwanger was van mij en dat het kind bijna geboren zou worden. Eerst vertelde ik het blij aan iedereen, maar toen het kind eenmaal was geboren was ik minder blij. Ik zag plannen in duigen vallen toen ik besefte hoeveel zorg en aandacht zo'n kindje nodig heeft. Zij reageerde laks en zei alleen 'maaknieuitjoh'. Bovendien wilde zij de baby per se Roos noemen en het wicht had geen lief gezicht. Het leek erop alsof mijn leven uitdraaide op een nachtmerrie. Volgens mij kwam het later allemaal goed toen Steen en J. aanboden het kind te verzorgen. De droom eindigde met dat ik het allemaal vertrouwde voor geen cent.

Posted in | Reeds drie belerende vingertjes

Nijmegen mag de terreinwagens, oftewel Sport Utility Verhicles (SUV’s) uit het straatbeeld weren. En terecht. Ze zouden dat in heel Nederland moeten doen. Het zijn namelijk meestal vrouwen die in deze protserige bakken (PCHoofttrekkers) rijden. Om onbenullige zaken te doen zoals winkelen, boodschappen doen en de kinderen naar school te brengen. Ze vervuilen en overbevolken de wegen en veroorzaken ongelukken. Ik pleit voor de SUV’s weg, vrouwen weg van de weg (ga toch koken), ongelukken weg, en, misschien het meest belangrijk, files weg, en het land krijgt ongekende economische impuls. Politiek is zo moeilijk nog niet. At your service.

Posted in | Reeds drie belerende vingertjes

Vanavond hebben we een vette party bij mijn buurLAN Steen. De buurLAN heeft van zijn vader een BeerTender gekregen voor zijn verjaardag en die gaan wij met zijn allen even helemaal leegzuipen tot we kapot zijn. Wij hebben ons eerste glaasje al genomen! Bij deze doop ik het zalige apparaat om tot BUURtender! Adriaantje! Teringleier!

Posted in | Reeds twee belerende vingertjes

Oh, die zondagen van weleer, wat verlang ik daar soms naar terug. Met het hele gezin zaten we op het thuiskantoortje van mijn vader en speelden omdebeurt het meest geniale computerspel ooit gemaakt: Digger. Digger is een klein hapautootje dat diamantjes en zakjes goud moet opeten en de gevaarlijke Nobbins en Hobbins moet omzeilen, anders ga je dood. Af en toe krijg je een bonus en dan kun je ook Nobbins en Hobbins opeten.

Het was onze eerste computer. De machine kwam in 1988, een Olivetti M24 met een harde schijf van 20Mb, 640 Kb werkgeheugen, een 5,25 inch floppydrive en een groen CGA-scherm. Hoewel opvolgers van de Olivetti (kostte destijds 5000 gulden!) het ding in kunnen snel voorbij streefde, bleef de computer tot en met diep in de jaren negentig een trouwe metgezel van het hele gezin. En maar Diggeren. Vooral mijn moeder was niet weg te slaan vanachter de Olivetti. Ze droomde zelfs van Hobbins en Nobbins die haar probeerde te vangen. En nichtje Marjolein kwam weekenden over. Om te Diggeren tot 's avonds laat. En vriendjes kwamen ook. Lego en autootjes waren uit de gratie: Digger was het devies. Totdat we uitgediggerd waren. We zochten andere spelletjes via schoolvriendjes en kopieëerde de zachte grote floppen naar de harde schijf. Dat was goed en leuk totdat we werden besmet met ons eerste virus: 'Stoned'. Mijn vader was woest: hoe kon ons systeem zijn geïnfecteerd? Hij dreigde met een computerverbod als ik dit niet tot op de bodem uitzocht. Mijn floppy's kwamen in ieder geval zijn systeem niet meer in, want 'zijn Olivetti was immers geen hoer'. Onderzoek wees uit dat de bron van de diverse computervirussen lag bij de broer van vriend Arnoud. Toen uitkwam dat deze belhamel een reeks virussen spaarde op een diskette, werd hij zo'n beetje publiekelijk aan de schandpaal genageld. Hij kreeg bovendien van zijn vader een computerverbod van enkele maanden. Daarna hebben we weinig last meer gehad. Onze wereld was eenvoudig en overzichtelijk, virusverspreiders woonden om de hoek en vaders hadden een totalitair overzicht over wat de kids uitspookten op de machines. Het leven was goed zo. Helaas weten we allemaal wat daarna is gebeurd: internet.

Ps: een voordeel van dat internet is dan wel weer dat je een windowsversie van het o zo geweldige Digger op kunt halen op digger.org. Veel plezier ermee (wij zijn alweer verslaafd).

Posted in | Reeds vier belerende vingertjes

Sinds enkele dagen heb ik een nieuwe buurman. Normaal gaat zoiets vrij normaal: je stelt je aan elkaar voor, in sommige gevallen wordt er een kop koffie gedronken, maar daarna leef je verder langs elkaar heen. Bij mijn buurman is dat iets anders, vrees ik. Naast mij woont nu namelijk (nee niet familie de Tokkies) vriend Steen. En ineens zo'n bekende naast je stelt je aanpassingsvermogen flink op de proef. Een wildvreemde schroomt tenminste nog om een kopje suiker te lenen, maar Steen niet. Die banjert vrolijk op ieder ongewenst moment van de dag bij je binnen. De ene keer is het om een biertje, de andere keer ben je een blik knakworsten armer. Enkele dagen geleden schrok ik mij het konijnenzuur toen Steen ineens op onverklaarbare wijze naast me stond in de keuken. De voordeur openzetten om even te luchten is er dus ook niet meer bij. Vandaag belde hij nota bene ineens aan om zijn magnetronhapje bij ons op te warmen! Een goede buur is beter dan een verre vriend zeggen ze. Maar een goede vriend als buurman is iets te veel van het goede, ben ik bang. Ik verlang nu al terug naar de periode van anonimiteit, privacy en individualisme in ons woonblok. Dat is geweest. Straks wil hij zelfs de ADSL-verbinding gaan delen en worden we ook nog eens buurLAN. Als hij maar met zijn poten van mijn vrouw afblijft.

Groeten uit De Community

Posted in | Reeds vier belerende vingertjes

Dit weekend bleek weer eens wat wij verwende westerlingen toch een decadente onverzadigbare consumeerapen wij zijn. Samen met acht vrienden en vriendinnen toog ik vrijdagavond naar het Belgische Antwerpen, een opvolg van ons onvergetelijke weekendje Berlijn in 2003. Enkele ervaringen: patat (onee frites), spare ribs, bier, chips, brood, vruchtensap, nootjes, appeltaart, popcorn en m&m's. Na twee dagen onophoudend vreten en zuipen heb ik besloten nooit meer te eten. Antwerpen komt mijn keel uit!

Posted in | Reeds twee belerende vingertjes

Er werd al eerder melding van gemaakt door de media, maar ik heb het nu ook met eigen ogen vastgesteld: er huizen muizen in de bioscoop! Ik had mij maandagavond net gezeteld in een nagenoeg lege zaal van de Pathé-bioscoop in Den Haag aan het Buitenhof toen ik iets hoorde scharrelen even verderop in mijn rij. Tot mijn verbazing zat meneer Mickey Mouse daar te knabbelen aan een stukje popcorn. Schattig. Na de aanvang van The Terminal heeft het beest zich niet meer gemeld. Blijkbaar kwam ie niet voor de film.

Posted in | Reeds vijf belerende vingertjes

Het wandelen in het gooi was zondag er mooi. We liepen bij Huizen op de Tafelbergheide en eromheen. Bossen, herfstlucht en paddestoelen, heel veel paddestoelen. Daarna pannekoeken, spugen en naar bed.

Posted in | Reeds twee belerende vingertjes