Bron: Algemeen Dagblad, 25-11-2004

Posted in | Nog geen belerende vingertjes

De vriendin van mijn collega werkt bij een restaurant in Baarn. Geert kwam voor een diner met zijn vrouw. Maar voordat hij kwam, kwamen er eerst twee kijken of het allemaal wel kon. Ze aten wat en zaten wat en besloten: Geert moet niet achterin, een hoek is gevaarlijk. Hij mag ook niet bij het raam. Stel je voor. Nee, Geert moet in het midden van de zaak, midden in de menigte. Zo gezegd, zo gedaan. Eerst kwam de hongaarse binnen, de vrouw van de politicus, met twee bewakers aan haar zij. Vervolgens kwam Geert die zijn eega overtrof met vier stuks. En of het niet genoeg was, kwamen er ook vier mensen van de politie bij. De twee die eerder hadden bekeken of het allemaal wel kon, hielden buiten de wacht. Twaalf man, particulier en van de staat, hielden een oogje in het zeil. Geert en zijn vrouw konden rustig eten. De overige gasten niet meer...

Posted in | Reeds twaalf belerende vingertjes

Ik ook altijd met mijn onverbeterlijke kringloophoofd! Een jaar geleden was het op mijn werk tijd om wat apparatuur op te ruimen zoals beeldschermen en printers. Maar dan zie ik die dingen in de afvalbak verdwijnen en dan doet dat pijn aan mijn hart, vooral omdat ik weet dat het meeste gewoon nog werkt. Kringloophoofd zet de afvalbak weer open en tilt daat een mooie appleprinter uit. Getest, en ja hoor, hij werkt, zelfs op een windowscomputer! (moet alleen een nieuw tonertje in). Maar vervolgens kom ik tot de conclusie dat ik helemaal geen ruimte voor die shit heb. De bullebak staat nu al een jaar ongebruikt in mijn schuur. Zonde. Daarom heb ik besloten dat de eerste liefhebber het ding gratis op mag komen halen. Niet allemaal tegelijk...

Posted in | Reeds drie belerende vingertjes

Eigenlijk ben ik er wat te makkelijk mee omgesprongen, met de contactpersonenlijst van mijn MSN Messenger. Iedereen die maar wilde kon mijn mailadres krijgen en vrolijk werd ik toegevoegd aan menig buddielijstje. En ik accepteerde het maar. 53 buddies, 78, 104, en nu zelfs het officieële maximum van 150 bereikt. Maar ik heb er spijt van. Veel van deze 'buddies' zijn namelijk belhamels van een jaar of tien van het jeugdkamp waarmee ik al zo'n acht jaar als leiding meega. En een vervelende eigenschap van deze jongens en meisjes is dat ze tijd te veel hebben. En omdat corrigerend optredende en oplettende ouders ook een uitstervend fenomeen zijn, kunnen kiddo's zo'n beetje 24 uur per dag on line zijn. Dus zodra ik inlog... schieten er gelijk tien venstertjes open van (L)a CiNDeReLLa SToRy tOe GEZeLLiE HE(L) en *****.........(k)(f)(l)...... ***** en @#$%^&*()_+ (en joost wete wat een onbegrijpelijke shitnamen). Dan komen ze met diepzinnige teksten als 'hey wPim, hoe izzt?' of alleen 'hoi'. Het probleem is dat ze vervolgens niets hebben te melden, want als ik vraag wat er is, antwoorden ze stompzinnig 'niks, hoezo?'. WAT NOU NIKS HOEZO WAAROM ZIT JE DAN MIJN TIJD TE VERPRUTSEN DOOR ME AAN TE SPREKEN ALS JE NIKS TE MELDEN HEBT ALSOF IK NIKS BETERS TE DOEN HEB DAN EEN PRAATJE PRUT MET JOU TE HOUDEN. OPZOUTEN. Dat zeg ik natuurlijk niet, maar denk ik soms wel. Radeloos klik ik al die jongens en meisjes weg in de hoop het venster van mijn e-mail te kunnen bereiken. Maar het is mijn eigen schuld. Ik heb ze zelf toegelaten in mijn lijst en blokkeren vind ik net weer iets te bot. In het echt zijn het schatten van kinders, maar on line... grr. Ga toch buitenspelen.

Posted in | Reeds vier belerende vingertjes

We hadden er al weken naar uitgekeken en afgelopen zaterdag was het eindelijk zo ver: ’I Love Techno’. Nitebreed, Tamme, MarkyMark, Moomin, Huibert (zoiets moet je alleen met échte liefhebbers doen) en ik vertrokken zaterdagmiddag naar het Belgische Gent voor dit grote technofeest met 35.000 anderen in de Flanders Expo.

We waren lekker op tijd in Gent en gingen daarom eerst wat eten in de Pizza Hut in het centrum. Leuk plaatsje trouwens, moet ik nog eens teruggaan. Boerend van de pepperoni arriveerden we bij de Expo en stapten we uit de auto de kou in. Buiten vielen we direct van de ene verbazing in de andere. Het internationale partypubliek stelde zich namelijk flink aan, want bij de entree liepen een paar malloten uit Frankrijk de hele pleurisbende bij elkaar te schreeuwen en één trapte als een bezetene tegen de hekken en riep ’merde merde’. De oorzaak van dit tumult werd ons niet geheel duidelijk, maar het beloofde wat. Daarna schrok ik van een doodsbleke jongen die als een zwalkende lama, begeleid door een jongedame, het feest probeerde binnen te komen. Volgens mij wist dit lopende skelet van voren niet dat hij van achteren leefde en dat al om 21.00 uur! Ik weet niet hoe het hem is vergaan bij het passeren van de controles en waarschijnlijk is hij niet verder gekomen dan de chillout-zaal. De derde verbazing bij onze entree was de bijzondere gewoonte van het publiek was om massaal heel hard te joelen bij binnenkomst in de hal, iets dat nieuw voor ons was. Zelfs party-diehard Nitebreed fronste zijn wenkbrauwen hierover. ”Raar volk, die Belgen en Fransen...”, mompelde hij.

Eenmaal binnen hing er een gelukkig een goede sfeer. Na een korte oriënterende ronde belandden we in de Blue Room, in afwachting op de set van Carl Cox. Toen deze eenmaal ten tonele verscheen barstte er een luide begroeting los en toen de eerst beats de uit de speakers knalde, was de sfeer helemaal top. Eigenlijk hadden we hier moeten blijven, maar bijna iedereen wilde toch ook naar het optreden van de Prodigy. Dat hadden we beter niet kunnen doen, want de zaal was al Complet en de deur werd dichtgeschoven, terwijl wij werden platgedrukt in een dringende menigte. Nou is dat redelijk vol te houden als je 1,90 meter bent, maar enkele meisjes werden huilend naar adem happend uit de drukte afgevoerd. Zonde. We hadden even een dipje, maar het staartje van de set van Carl Cox maakte toch weer een hoop goed.

Daarna was het tijd voor Miss Kittin in de Green Room. Ik kende haar wel van wat gedownloade dingetjes, maar dit was overdonderend! We werden verrast door de afwisselende en heerlijke stijl van de met-haar-set-meezingende Francaise. Zij wist met haar meeslepende elektro-technosounds binnen een half uur de sfeer de zaal tot een orgastische hoogte op te voeren. De zaal plofte bijna uit elkaar van blijdschap toen ze de eerste pieptoontjes van die good old ’Out of space’ van de Prodigy inmixte. Wel werd het zo langzamerhand tijd voor de oordopjes, maar dat mocht de pret niet drukken. Miss Kittin was voor mij het absolute hoogtepunt van de nacht.

Verder hebben we hier en daar nog stukjes van verschillende sets meegepakt en vooral ook gegeten en veel gratis water gedronken. Al met al een geslaagd feessie, met enkele minpunten. Jammer ook dat mijn rug halverwege de nacht dienst weigerde. Dan merk je toch dat je ouder wordt.

Posted in | Reeds drie belerende vingertjes

Sodeju, ik moet op mijn woorden passen. Ik word in de gaten gehouden!

Of... zouden het mijn vrienden zijn die zeven weken door Thailand reizen?

Posted in | Nog geen belerende vingertjes

U zult wel gedacht hebben: waar blijft die jongen met zijn nieuwe log. Dat begrijp ik, want ik heb weinig van mij laten horen de laatste dagen. Maar ik ben even helemaal stupéfait. Wat er allemaal is gebeurd sinds de moord op Theo van Gogh in Nederland, had niemand kunnen voorspellen. In één week zijn er racistische leuzen op moskeeën geklad, kerken bestookt met vuurwerk, een islamitische scholen opgeblazen, ruzies op straat tussen allochtonen en autochtonen, nieuwe bedreigingen bij gekomen, een Marokkaans consulaat besmeurd met stront, en vandaag een mega politie-ME-mariniers(!)-operatie om een stel terroristen in Den Haag uit hun verblijfplaats te roken. Sorrie, maar ik ben er even stil van. Weinig zin heb ik dus in het schrijven van wathebiknouweergedaanvandaag-logjes.
Iedereen in Nederland roept dat terrorisme hard moet worden aangepakt en dat we de harmonie moeten bewaren. Heel mooi, mee eens. Maar tegelijkertijd zie ik de boel behoorlijk uit de klauwen lopen. De oorlog is uitgebroken en rassenrellen liggen op de loer. Ik weet het niet meer. U wel?

Posted in | Reeds drie belerende vingertjes

Theo was altijd goed voor gepeperde uitspraken. Ik was het niet altijd met hem eens, maar steeds meer bewonderde ik zijn moed waarmee hij zijn standpunten naar voren bracht in zijn columns en interviews en films. Zijn welbespraaktheid is ook hem fataal geworden na de laffe moord van vanochtend in Amsterdam. Ik ben er kapot van. Het leven gaat natuurlijk door, maar ik begin me inmiddels steeds unheimischer te voelen in dit gevaarlijke kutland. Na de moord op Fortuyn bekroop dit gevoel mij al, maar het wordt alleen maar sterker. Een mening verkondigen is levensgevaarlijk. Helden als Ayaan en Wilders kunnen de borst natmaken.
We zijn met zijn allen ten prooi gevallen aan de kwade greep van het moslimfundamentalisme. Iedereen is hier de dupe van; autochtonen, allochtonen, gewone moslims, christenen, joden en atheïsten. Het is tijd dat we de handen ineen slaan en die fundamentalistische klootzakken uitschakelen. Het probleem is dat deze gebeurtenis onder de genoemde groeperingen weer zo veel verdeeldheid zaait dat we er toch niet uitkomen. Het klinkt zwartgallig, maar is realistisch: er gebeurt, op het aanscherpen van wat veiligheidsmaatregelen na, helemaal geen flikker. Uiteindelijk verstomt de mediahype en kloten we maar weer wat aan tot de volgende aanslag op onze vrijheid. Spuugzat zat ben ik ervan. Ik zou best willen emigreren, maar - het Goede Doel zong er al eens over - waar kan ik heen?

Berichtgeving rondom moord: meer...

Posted in | Reeds acht belerende vingertjes