Misschien vraagt u zich af waar hij blijft. Nou, daar kan ik kort in zijn. Hij is aan het rusten. Dat is hard nodig van al het zware werk dat hij dit jaar heeft gedaan. Ongelofelijk, wat een prestatie. Eventjes een weekje rust in de tent dus hier op wplog. Doet u trouwens voorzichtig met vuurwerk dit jaar? En maakt u zich maar geen zorgen om hem, want hij steekt geen vuurwerk af dit jaar. Hij rust uit aan de voet van de Eiffeltoren in Parijs, wijntje erbij, stokbroodje. Klaar. Voor straks alvast een gelukkig 2005. Deze log bestaat 1 januari trouwens 1 jaar. Hoera.

Posted in | Reeds twee belerende vingertjes

Het is weer raak. Iedere keer als er zo'n grote ramp gebeurt, flitsen de teksten uit Openbaringen door mijn hoofd. Hevige aardbevingen, oorlogen, natuurrampen, het lijkt steeds erger te worden. Probeer altijd de moed erin te houden, maar het wordt alsmaar meer. Je zou er bijna een apocalyptisch wereldbeeld van krijgen. Ik zou trouwens niet de enige zijn, een legioen Amerikanen siddert volgens schrijver Geert Mak ook al jaren van angst en houdt er altijd rekening mee dat de wereld morgen kan vergaan. In Nederland heb je ook een clubje dat nauwlettend in de gaten houdt of het einde der dagen al is begonnen. Als we hun site mogen geloven wel. Het is misschien een bizarre obsessie van deze mensen, maar ach, geef ze is ongelijk. Vandaag of morgen, naar de filistijnen gaan we.

Posted in | Reeds twee belerende vingertjes

Eerste kerstdag betekende de zoveelste herhaling van wat hij al wist. De maatschappelijk religeuze cyclus, of wat daar nog van over was, had ook hem in zijn greep. Nog daas van exorbitante dromen klauterde hij uit de stee. Realiseerde zich dat het weer beginnen zou. Zij was er al een tijdje uit. Het pak hing netjes in de Ikea-kast, net terug van zijn jaarlijkse uitstapje naar de plaatselijke stomerij. Maar nee, geen pak, wie zou er acht op slaan? De grote brokken deeg van de hamkaascroissant bleven haken in de droge ochtendstrot. Hij had het nooit moeten doen, geboren worden, en dergelijke flarden van gedachten. Het klokgelui. De onverbiddelijke caroussel van deze wereldbal noopte hem tot het volgen van het ijzeren ritme van zijn soortgenoten. Nu weer dit  en dan weer dat. Werken, sluimeren, kotsen, baren. Niet dat het niet mooi was, Ere zij God, maar zo iedere keer weer. Anderen dompelden zich in onbegrip. Het was immers logisch, werken, sluimeren, kotsen, baren, de caroussel? Ja, ergens wel. Maar toch, het concept. Blijft.

Posted in | Al een één belerend vingertje

De kerstboom was altijd verboden gebied, vroeger. Moederlief bepaalde in haar wijsheid de invulling van de boom die het ene jaar uit louter zalmroze bestond, dan weer puur rood, en een keer zelfs sereen auberge. Wij, mijn broertjes en ik, mochten er tot ons verdriet alleen naar kijken. Maar er viel niks te kijken, naar zo'n saaie boom. Wij zagen het ding liever gevuld met kerstkransjes, lego, flitsende gekleurde lampjes, geverfde wc-rollen en andere werkjes van school. Daar was echter geen sprake van. Eén enkel jaar is mijn moeder gezwicht voor onze kerstboomlobby en probeerde ons tegemoet te komen door een vensterbank in de achterkamer in te richten met kersttakken, gekleurde lampjes en alles wat we er maar in wilde hebben. De bedoeling was goed, maar het bleef een té kleine pleister op een té grote wond.

Nu, jaren later is er pas echt sprake van genoegdoening. Als u het plaatje bij dit artikeltje aanklikt, ziet u goed hoe de kerstboom bij mij op kantoor er dit jaar uitziet. Vindt u het geen pracht? We hangen er precies in wat we zelf willen. De redactie, die hoofdzakelijk uit mannen bestaat, kan zich vinden in de invulling van de boom. Rechts ziet u het schattige nichtje van Maxima, de paaldanseres uit Argentinië. Boven ziet u een aardige bilpartij onder een douche en rechts een lieve foto van de zusjes GTST-Aukje en Idols-Marieke. Middenonder zien we nog even de harries van onze Georgina, let u vooral op de kerstlampjes die grappig door haar tepeltjes zijn geprikt.

Posted in | Reeds twee belerende vingertjes

Het is ongelofelijk hoeveel kerstkaarten ik krijg. Er staat al een hele plank in de boekenkast vol met die reut en er komt nog iedere dag bij. Het valt me op omdat ik zelf nooit een kerstkaart stuur. Hoewel ik het gebaar van mijn vrienden, familie en kennissenkring zeer waardeer, vind ik het persoonlijk nogal een tijdrovend en vervelende klus om al die kaarten te beantwoorden. Dat doe ik dan ook al jaren uit principe niet. En blijkbaar maakt dat niets uit, want gezien het aantal kerstkaarten in de boekenkast denken er mensen aan me waarvan ik het niet had vermoed. Erg aardig! Ik hoop alleen dat ze mij ook begrijpen dat ze niets terugkrijgen in de materiële zin des woords. Wél wil ik een kleine digitale tegenprestatie voor al mijn vrienden, familie en de kennissenkring aanbieden:

Posted in | Nog geen belerende vingertjes

(surinaams accent) "Ik was ook aan drugs verslaafd, net als de veel van jullie hier in de zaal. Maar toen is Jezus in mijn leven gekomen en hij heeft mij uit de ellende gered. Ik ben daar zo ontzettend dankbaar voor. Halleluja amen!", schreeuwt hij enthousiast door de microfoon. Hoewel zijn relaas nogal stereotiep overkomt, maakt de ex-drugsverslaafde indruk op me. Het liefst zou ik aan één van de lange tafels gaan zitten, middentussen de 700 daklozen en drugverslaafden in de aula van het Rotterdamse Albeda-college om het allemaal mee te beleven, maar dat kan niet. Vanavond is mijn plek in de bediening van de jaarlijkse kerstmaaltijd. Terwijl de vrolijke lofliederen en getuigenissen uit de speakers knallen, breng ik samen met vijftig andere vrijwilligers soep, salade met brood, een nasimaaltijd en cake met ijs bij het uitschot van onze samenleving. Ik blijf er nuchter onder, maar ergens in me breekt er toch iets bij de aanblik van het gezelschap. De een zit heftig met zijn hoofd te draaien, de ander staart lusteloos voor zich uit. Een man probeert de garnalensalade te verorberen met zijn grote opgezollen handen, een ander heeft die al naar binnen en gooit het lege schaaltje onder de tafel om er nog een te krijgen. Een muffe ongewassen lucht vervult de zaal. Een paar vrouwen in een hoek zitten heftig te bidden en telkens komen er nieuwe daklozen bij. Met een rugtas en enkele plastic tassen, meestal hun hele hebben en houwen, schuiven ze aan. Dat vereist snel inzicht en accuraat handelen van de vrijwilligers: "Snel, soep, daar is er iemand bijgekomen."

De organisatie is erg chaotisch, in het bedieningsgedeelte krioelt iedereen door elkaar. Een structuur lijkt te ontbreken, maar uiteindelijk komt alles onder leiding van een aantal bazige, maar vriendelijke 'big mama's' (brede negerinnen met enorme borsten) op zijn pootjes terecht. Iedereen, incluis wijzelf, kunnen het buikje rondeten. Vanaf het podium klinken onophoudelijk de opgewekte hallelujasongs van de vijftig ex-verslaafden en hun band. Ze springen en dansen alsof hun leven er vanaf hangt en waarschijnlijk doet het dat ook. Een enkeling staat op klapt mee. Hier en daar breekt een glimlach door. "Jullie mogen ook komen bij het afkickhuis 'the home', maar dan moet je wel echt gemotiveerd zijn, anders moet je niet komen", maakt de dansende dominee van de Victory Outreach duidelijk. "Halleluja". de boodschap is duidelijk. Ik krijg groot respect voor de kerk die dit ieder jaar op touw zet en hoop dat de boodschap bij een paar zwervers blijft hangen. Een aantal blijft zitten, maar de meesten pakken, zodra het eten op is, hun bezittingen op en verlaten het pand, eenzaam de koude nacht in.

Posted in | Reeds twee belerende vingertjes

Het was een onvergetelijke avond in mei 2003. Het was de dag van de herverdeling van de etherfrequenties op de radio. De mooiste aanpassing was het verdwijnen van Classic - doe Jaap van Zweden nog maar een keer - FM en het verschijnen van wat zich profileerde als hét dancestation van Nederland: ID&T Radio. Hoera.

Ik was ergens op visite met een paar vrienden en we hadden het over niets anders. Toen het Grote Moment was aangebroken, doken we in mijn auto om de zender op te zoeken. Daar zaten we dan, middernacht, donker, met drie volwassen mannen in een auto, luisterend naar de eerste beukende beats die ID&T uitzond. Het station had in eerste instantie de charme van een illegaal radiostation zoals we dat vroeger zelf runde; rommelige jingles, geen reclame, en stuntelende presentators. Maar wel beukende beats en dat hadden we hard nodig in de ether. Maar.... meer...

Posted in | Reeds drie belerende vingertjes

De laatste film van de vermoorde cineast Theo van Gogh is het zien waard. Eergisteren heb ik ’m van internet gehaald en gisteren heb ik via een 0900-nummer de 4,99 euro betaald.

De film 06-05 gaat over een mogelijk complot rond de moord op Pim Fortuyn. NRC-Fotograaf Jim de Booy is op de dag van de moordaanslag bij het mediapark in Hilversum. Als hij de schoten hoort, probeert de fotojournalist op de plek des onheils te komen. Maar nog geen minuut nadat er is geschoten, verspert de ME hem de weg. Dat geeft te denken en langzamerhand komt Jim erachter dat onder andere de AIVD wist van de moord op Pim en daar niets aan deed. Dat had te maken met het feit dat Pim een tegenstander was van Nederlandse deelname aan de bouw van de Joint Strike Fighter en dat zou na de verkiezingen wel eens voor een hoop last kunnen veroorzaken bij de mannen die daar een hoop geld mee wilden verdienen. De bedrijven en de AIVD werken in de film met elkaar samen en bekokstoven wie de nieuwe leider van Fortuyns partij, de LPF, zou moeten worden. De keuze valt op marionet Mat Herben. Uit de realiteit weten we dat na de moord op Pim, de JSF wel opvallend snel door de kamer werd geloodst, mede door medewerking van onze goeie ouwe vrijmetselaar Herben.

Jim komt door zijn vergaarde fotomateriaal steeds meer op het spoor, maar tegelijkertijd is de AIVD hem ook op het spoor en probeert hem op alle mogelijke manieren de weg te versperren. Het complot mag natuurlijk nooit uitkomen. Na veel spannende avonturen, achtervolgingen in Center Parcs, etc, heeft Jim zijn verhaal en fotomateriaal rond en brengt het naar de redactie van het NRC Handelsblad. Als hij naar buiten loopt, stopt er een auto voor zijn neus en ene Van Dam van de AIVD lispelt hem door het raampje toe: ”Denk je nou echt dat ze dat verhaal gaan publiceren. Denk aan je dochter. Je hebt er maar één.”

Hoewel er goed acteerwerk in de film zit, vind ik de AIVD toch wel erg stereotiep ’boevig’ overkomen. Knap vind ik de mix tussen film en ’de echte beelden’ uit de media. Inhoudelijk vind ik het echter een zeer onwaarschijnlijk verhaal. Mensen die roepen dat deze film het beeld van de werkelijkheid zullen vertekenen, nemen het allemaal te serieus. Gewoon spannend, vermakelijk en zeker het kijken de moeite waard. Op het technische vlak had ik wel wat op en aanmerkingen op het gedownloade bestand. De film vertoonde om de zoveel tijd minimale schokjes in het beeld, een irritatie. Daarnaast vond ik het geluid slecht en af en toe overgemoduleerd klinken. Over enkele uren verloopt trouwens mijn digitale licentie en kan ik het bestand helemaal niet meer openen, of ik moet opnieuw vijf euro dokken. Gelukkig bood een goeie ouwe VHS-band uitkomst, waarop ik een fijne analoge kopie kon maken. Iemand interesse?

Posted in | Al een één belerend vingertje

Bij binnenkomst is het koud en laat. Het licht is er om aan te knippen en dat doe ik. Kan me niet voorstellen dat het hier ooit nog was zoals ik wenste. Nu is anders, alles overgegeven aan existentiële chaos. Terug naar de oersoep moet ik om te kunnen constateren. Waar potten, pannen, borden, vorken, messen de weg versperren is geen ruimte meer voor het diepere nut van het wezen. O anarchisme der dingen. Baan mij een weg door de dode dingen, tijdschriften, plastic tassen, kranten, boeken, haarborstel, dingen. Even ter zake. Bedachtzaam ontkleed ik me. Zijg in mijn bed. Morgen... morgen wordt het beter. Als de afwas is gedaan.

Posted in | Reeds acht belerende vingertjes

Het viel mij onlangs op hoe vies het woord ‘feminisme’ voor sommige mensen is. Ik neem aan dat dit veroorzaakt wordt door gebrek aan historisch besef. Daarom wil ik graag de weblog van wPim gebruiken om te herinneren aan het belang van de vrouwenbeweging in de geschiedenis.  

De eerste feministische golf begon in Nederland omstreeks 1870 en duurde tot ongeveer 1919. Dat het feminisme rond 1870 opkwam in Nederland, had te maken met de industrialisatie en de modernisering van het leven die daarvan het gevolg was. Vrouwen uit de gegoede burgerij gingen zich vervelen. Ze mochten niet werken, de meeste huishoudelijke taken werden verricht door dienstboden, de verzorging van de kinderen werd veelal gedaan door kindermeisjes. Tegelijk waren deze burgervrouwen voor hun inkomen volstrekt afhankelijk van hun familie. Volgens de Nederlandse wet waren vrouwen zelfs handelsonbekwaam. Ze hadden geen burgerrechten, en de man had volledige zeggenschap over het bezit van zijn vrouw, over haar inkomen en de kinderen. Een vrouw kon ook alleen scheiden als de man een minnares had die hij meenam naar de echtelijke woning. In de wet was opgenomen dat de vrouw gehoorzaamheid was verschuldigd aan de echtgenoot. Ook in het onderwijs werden vrouwen gediscrimineerd. Vervolgopleidingen waren alleen voor jongens toegankelijk. Tegen dit alles kwamen de vrouwen uit de ‘gegoede’ burgerij vanaf 1870 in opstand. Zij werden daarbij onder andere geïnspireerd door een beschouwing van de Engelse filosoof John Stuart Mill, over de ‘onderwerping van de vrouw’. Mill pleitte hierin onder andere voor gelijke rechten voor mannen en vrouwen. En hij schreef dat het niet eerlijk is om te spreken over verschillen in natuur tussen man en vrouw, omdat de vrouw nooit echt de kans heeft gekregen zich te ontplooien. Belangrijke thema’s in de eerste feminitische golf waren de strijd om (goedbetaald) werk voor vrouwen, beter onderwijs, kiesrecht, en erkenning en financiële steun van onwettige kinderen door hun vaders. 

De thema’s van de tweede feministische golf overlappen deels met die van de eerste. Arbeid, politiek en onderwijs stonden weer centraal, omdat op deze terreinen te weinig was bereikt. Nieuwe strijdpunten in de tweede feministische golf waren seksualiteit, huwelijk en gezin. Vrouwen draaiden alleen op voor het huishoudelijke werk, en vochten nu voor herverdeling van betaalde en onbetaalde arbeid. Ook voerden vrouwen strijd voor het recht op abortus, onder het motto ‘baas in eigen buik’. En ze streden tegen de dubbele moraal op seksueel gebied, die van vrouwen kuisheid eiste terwijl een man met veel relaties juist aan aanzien won.

(Bron: www.opzij.nl) 

Daarnaast spreekt de term ‘baas in eigen buik’ mensen in christelijke kring misschien niet aan, maar mag ik de vrouwen onder hen er wel op wijzen, dat ze zonder het feminisme óf zich stierlijk zouden vervelen óf minstens twaalf uur per dag zouden werken onder slechte omstandigheden, al naar gelang het inkomen van hun echtgenoot. Na verkrachting of mishandeling door vader, broer of man zouden ze hun mond houden om de eer te redden.  

Tot zover de geschiedenis. Is het feminisme overbodig geworden nu gelijkheid netjes bij de wet geregeld is? Naast de aandacht die er op dit moment is voor emancipatie van allochtone vrouwen (Opzij is het enige blad dat ik gelezen heb waarin de discussie over Submission verder ging dan praten over de stijl), is ook voor autochtone vrouwen nog een achterstand in te halen. Zo verdienen mannen gemiddeld nog steeds meer dan vrouwen die hetzelfde werk doen en is het nog steeds vanzelfsprekend dat vrouwen meer onbetaald werk doen, zoals huishoudelijke en opvoedingstaken. Mishandeling, aanranding en verkrachting komen nog altijd veel voor. En juist in christelijke kring wordt nog aangenomen dat de vrouw aan dit laatste zelf vaak schuldig is. Ze zal het zelf wel uitgelokt hebben… 

Tot zover mijn betoog over het belang van het feminisme. Reacties zijn welkom

Posted in | Reeds zes belerende vingertjes

Ook het buitenland constateert het nu: de Nederlandse maatschappij is volledig naar de klote. De VS zien ons als de nieuwe barbaren, schrijft De Volkskrant vandaag. Dat komt door de nieuwe gedragslijn van het Academisch Ziekenhuis Groningen voor euthanasie bij pasgeborenen die ernstig en uitzichtloos lijden. Veel radiotalkshows, lokale kranten en conservatieve websites staan nu op hun achterste poten over de berichten dat ’Nederlandse artsen de afgelopen maanden vier keer een dodelijke drugs hebben gepompt in pasgeborenen van wie zij dachten dat zij terminaal ziek waren’.

Nu kun je er over discussiëren of deze nieuwe vorm van euthanasie inderdaad slecht is of niet, maar daar wil ik me nu niet over uitspreken. Maar de kritiek van de conservatieven in de VS gaat verder. Zo schrijft ene filosoof John Mark Reynolds op zijn weblog dat Holland eigenlijk niet eens meer bij ’het Westen’ zou mogen horen. ’Holland staat onmachtig tegenover terrorisme, het is snel bezig elke nationale eigenheid te verliezen (inclusief de taal) en is moreel bankroet. Sommige mensen kijken naar Nederland en vinden het aantrekkelijk, maar Holland is een vastgelopen maatschappij’, schrijft hij.
Hoewel die Reynolds nogal een behoorlijke hypocriet is (kijk is effe lekker naar je eigen land), vrees ik dat ik hem in sommige opzichten gelijk moet geven. Onze (vergeef me de versleten term) normen en waarden zijn volledig verdwenen (Murat D. graait een pistool mee op het lokale politiebureau (!) om er vervolgens een docent mee neer te knallen), de integratie van allochtonen is voor een groot deel mislukt en we weten niet wat we kunnen doen tegen terreur. Geert krijgt niet eens de kans om een nieuwe partij op te richten, omdat het te gevaarlijk is. Ayaan kan om dezelfde rede nog niet aan het werk. Gordon heeft beveiliging omdat ie homo is.

En dat laatste was voor mij de druppel. Vreselijk! Het wordt tijd om te verhuizen, heel ver weg. Ik heb een voorstel: ik nodig al mijn vrienden, familie en bekenden uit om samen met mij een communityboerderij te stichten in Canada of Nieuw Zeeland. Een krachtige groepsleider (ik werp me bij deze op) bepaalt alle regels, normen en waarden en we grijpen terug naar de conservatieve en Calvinistische principes die de basis vormen van alles waarvoor wij staan. We zorgen dat we volledig zelfvoorzienend zijn, zodat niemand last heeft van ons, maar wij ook zeker niet van ’hen’. Er zal slechts plaats zijn voor enkele tientallen zielen, dus wees snel! Het intekenformulier vindt u bij ’querulantjes’.

Posted in | Reeds tien belerende vingertjes

wPim zit in een korstondige logdip. Zijn leven gaat te gesmeerd, maar is tegelijkertijd té saai om er ook maar één letter over te schrijven. De reactietool staat open: wat houdt u bezig?

Posted in | Reeds twee belerende vingertjes

Er zit sinds zes dagen een rare pijnlijke knobbel in mijn oksel. Ik heb dat wel eens vaker gehad, irritatie van verkeerde deodorant of zoiets, maar die bobbels verdwenen dan weer snel. Ik ben benieuwd of dit snel over gaat. Waarschijnlijk is het beste om even geen deodorant te gebruiken in die ene oksel. Maar dat is dan ook weer zo raar, want dan ruik je aan één kant wel lekker en aan de andere kant ruik je naar de zweet. Dilemma.

Posted in | Reeds acht belerende vingertjes

Fuck is een Engels woord, maar het wordt toch vaak gebruikt in de Nederlandse taal. Ook door mij. Ik zal er wel weer een paar fucking zeikerds mee tegen het hoofd trappen, maar ik vind 'fuck' echt een heel fijn woord om te gebruiken. Ik vind het bovendien nog altijd iets netter klinken dan de Nederlandse tegenhanger 'neuk', hoewel ik dat woord ook graag te pas en te onpas bezig. Als je niet wilt vloeken, is 'fuck' een heerlijk alternatief  om je woorden eens flink kracht bij te zetten, maar ook als je blij bent kan de uitroep 'fucking koel!' ook de nodige duidelijkheid verschaffen. Volgens deze les is het dan ook aperte onzin als mensen zich storen aan het gebruik van het f-woord. Ik ben het van harte met hem eens. Fuck u allen!

Posted in | Al een één belerend vingertje

Joel Mull en Steve Rachmad draaiden zaterdag op Techno Vision in Patronaat, Haarlem. Tamme, ProgressiveHuibert en wPim gingen er na Sinterklaasavond heen. Het was erg rustig, maar dat mocht de pret niet drukken, want Joel Mull draaide vrij relaxte techno. Later mocht Steve Rachmad met zijn sferische op Detroit geïnspireerde techno. Helaas vonden wij dat het op de één of andere manier niet helemaal van de grond kwam. Het waren wel lekkere stevige beats, maar er zat weinig uitdaging in. Bovendien kwam de zaal ook niet echt los, misschien liepen er te veel makke beren. Een klein beetje teleurgesteld verlieten we om 3 uur het pand, haalden onze oordopjes uit het smeer en aten nog een zak chips bij de auto leeg. Met de geluiden van Miss Kittins' strakke set van I Love Techno 2004 op de achtergrond, begaven we ons in de dichte mist, naar bed.

Posted in | Nog geen belerende vingertjes

Lieve M,

Zoals je weet,
heeft Sint inmiddels aardig de schurft aan zijn verjaardag.
En zeg nou toch zelf, als je dit infantiele feest viert zonder kinderen,
ben je toch niet volwaardig?

Maar toch, hoe krijgen jullie het voor elkaar
Want ieder jaar
Zitten jullie weer daar
Om die nichtroze open haard
Verdammt, denk ik,
en trek de haren uit mijn baard.

Luister,
Dit feest is voor KINDEREN,
Niet voor rijpe vrouwen en volwassen kerels met lage stemmen
Dus waag het niet mij volgend jaar hier nog eens mee te hinderen.
Anders zal ik maatregelen nemen om jullie enthousiasme te remmen

Tot nooit meer ziens, Sint.

Posted in | Reeds vier belerende vingertjes

Helga, mijn lieftallige routeplanster, was weer lekker bezig vandaag. In plaats van mij naar de juiste bestemming te brengen, riep ze middentussen de met rijp bevroren weilanden in de omgeving Kelpen-Oler ineens: 'Bestemming bereikt. De bestemming bevindt zich rechts.' De foto bij deze log laat zien waar ik stond. Ridicuul. Als dat wijf nog langer zo doorgaat, dan werp ik haar mijn verhikel uit, want dit zijn geen grappen meer, zo 's ochtendsvroeg. Ik verdenk Helga trouwens van een Nazi-verleden. Als ik rechtdoor wil rijden, probeert ze me onnodig af te laten slaan en als ík af wil slaan wil zij immer gerade aus. Verdammt Helga!

O, wat verlang ik naar die dagen van weleer, met een gescheurde kaart van Nederland en een afgeragd stratenboek op mijn schoot op zoek naar het doel.

Posted in | Nog geen belerende vingertjes

Ze zijn 'slechts' op vakantie, maar ik vind het nogal schokkend om mijn vrienden zo terug te zien op internet. Het enge is dat het er zo verdomd reëel uit ziet. Jongens, doen jullie voorzichtig, want de wapens van staatsvijand Mohamed B. vallen bij dit spul in het niet. En we weten allemaal wat daarvan gekomen is...

Het zwarte balkje is bewust geplaatst. De regering denkt er nog over na om deze foto te publiceren zonder het balkje. Dat zal dan volgende week gebeuren in het programma 'Opsporing Verzocht'. Nou, laat ik ze een handje helpen, want ik weet wel waar je ze op kunt sporen. Ze liggen namelijk een beetje te niksen op een strand in Thailand. Alle ranzige details kunt u hier lezen.

Zo zouden 'onze jongens' geen groenten eten. 'No Vegetables', oftewel 'No V.' klinkt het bij iedere bestelling. Goed boys, ga zo door. In dat soort landen heb je helemaal geen extra voedingsstoffen nodig om gezond te blijven. Trouwens, in zonlicht zitten ook vitaminen.

En nee, ik ben niet jaloers op ze. Ik GUN ze het alleen niet.

Posted in | Reeds twee belerende vingertjes

Ha wPim!!
 
Alles goed?? Ik had een vraagje. Zou ik voor een maand mijn nokiaoplader terug mogen? Ik neem die telefoon namelijk mee naar Oeganda. Als je em
vrijdag mee zou willen nemen?
Alvast bedankt!

Doeiiiiiiiiiiiiii J.

Mijn bek valt open. De brutaliteit! NEEEE! Natuurlijk krijg je MIJN oplader niet mee. Eens gegeven blijft gegeven. Zo’n nokiabatterijtje in mijn telefoon gaat natuurlijk geen hele maand mee hè? Hoe moet ik dan bereikbaar zijn? Weet je wat, als jij je telefoon nou gewoon eens effe lekker thuislaat, want wie moet je eigenlijk bellen in dat apenland? Of wilde je voor 14 euro per minuut naar huis gaan bellen vanaf je mobieltje? En ga je zelf een zendmast bouwen daar om bereik te hebben? Weet je, ze hebben daar prachtige Oegandese telefooncellen, heel degelijk spullen. Met een paar extra Oegandollars kun je daar de hele wereld mee bellen. En weet je wat, bel mij dan gelijk ook even om te vertellen hoe het daar is. Op mijn mobiel graag. Veel plezier.

Posted in | Reeds drie belerende vingertjes