Je moet er heel veel geduld voor hebben en er dan nog niet teveel van verwachten. Het verkrijgen van een Iraans visum is een crime. We proberen het reeds twee maanden en het is niet gelukt. De eerste keer dat we naar de ambassade aan de Duinweg in Den Haag togen was het wel een beetje onze eigen schuld; het waren die dag verkiezingen in Iran en het consulaat was zodoende ingericht als stemlokaal. Hele vriendelijke mannen die ons dat duidelijk maakten, maar met lege handen gaan konden we.

De tweede keer hadden we ons beter voorbereid: geen vakantie in het Iraanse, dus de ambassade moest gewoon open zijn. Met gedownloade ingevulde formulieren, pasfoto's en paspoorten stapten we met goede moed naar binnen. Die was na twee uur wachten in onze schoenen gezakt. Niet alleen omdat het zo lang duurde, maar ook doordat we er door anderen op gewezen werden dat we ook een uitnodiging vanuit het land nodig hebben. Dat wisten we eigenlijk wel, maar we dachten dat het misschien ook wel in de ambassade geregeld zou kunnen worden. Dat kon. Als we 120 euro per persoon zouden geven aan een soort Iraanse vlugge Japie, die ook zat te wachten aan een tafeltje, zou de uitnodiging binnen een week geregeld zijn. Hij haalde een smoezelig visitekaartje van een vaag reisbureautje tevoorschijn en krabbelde er een 06-nummer op. Martine noch ik hadden niet veel zin om Vlugge Japie nu zoveel geld te geven en we besloten thuis het één en ander uit te zoeken. Vlugge Japie plakte nog wel onze pasfotootjes op ons visumformulier met een Prittstift. Gratis.

Martine zocht via internet contact met een Iraans reisbureau Key2Persia in Shiraz. Dat lukte en al snel kregen we een vriendelijk mailtje met daarin een referentienummer. Met dat nummer en de ingevulde formulieren ging ik weer naar de ambassade en daar zou dan een uitnodiging naar toe zijn gefaxt vanuit het Iraanse Ministerie van Toerisme. Zou. De man achter de balie vertelde mij droog dat de betreffende fax niet te vinden was. Toen ik iets doorzeurde zei hij dat de fax onleesbaar was. 'Ask them to resend it', zei hij en ik kon gaan.

Dat gedaan, Key2Persia is heel behulpzaam, het leverde alleen weinig op, en vervolgens inmiddels het vierde bezoek aan de ambassade. Op de fiets naar Den Haag, want geen werk meer, dus auto kwijt. Vlugge Japie Prittstiftapie was er ook weer en ook wat Nederlanders die bij andere visumbureautjes werken. Ik had er inmiddels een aantal gesproken en zelfs zij hadden vaak problemen met het aanvragen van Iraanse visa. Eén meneer had van de 16 aanvragen er maar 2 gekregen. De fax van de ambassade was namelijk een beetje stuk. Daar kwam de aap, prutsers. Toen ik weer aan de beurt was kreeg ik hetzelfde verhaal als vorige keer, geen fax te vinden. De beambte herkende me van de week ervoor, vond het blijkbaar zielig en dus kreeg ik nog een tip: 'Ask them the exact date when they sent it, so it is easier for me to find it.' Daarna kreeg ik zelfs een telefoonnummer waarop ik hem 'anytime' kon bereiken, dan zou hij kunnen checken of de langverwachte fax er al was. Toen ik hem later in de week om anytime belde, werd ik overigens afgesnauwd met de mededeling dat ik alleen tussen 12.00 en 13.00 uur kon bellen. Dat, na wederom contact met Key2Persia, nog een aantal keer gedaan, maar tot de dag van vandaag zonder resultaat.

Martine en ik hebben ons er al bij neergelegd. We gaan ons Iraans visum aanvragen in Turkije. Dat schijnt te kunnen met een speciale brief van het Nederlandse consulaat aldaar en vervolgens een visumaanvraag bij de Iraanse ambassade in Turkije neerleggen. We houden jullie op de hoogte. Voor Pakistan, India en Nepal zijn de visa overigens binnen. Voor Bulgarije en Turkije heb je er geen nodig en die van China vragen we in Delhi aan.

Posted in | Reeds drie belerende vingertjes

Het is prettig wanneer vriendelijkheid gepaard gaat met enige daadkracht. Hoewel we na ons eerste bezoek aan de Iraanse ambassade beiden maar bleven herhalen hoe vriendelijk ze daar toch wel waren, zou ik nu toch wel graag een stap vooruit gaan. Het wachten is nu op het bericht van de Iraanse touroperator Key2Persia dat de uitnodigingsbrief geregeld is, zodat we ons visum aan kunnen vragen.

Dan Pakistan. Hoewel dit land niet mijn favoriet was, heeft het zich vrijdag van zijn goede kant laten zien. In een straat met allerlei schitterende ambassades bevond zich in een souterrain het iets minder prestigieuze consulaat van Pakistan. Aldaar een goed Nederlandssprekende ambtenaar, met op de achtergrond iemand die stempels zette. Een visum was geen probleem, maar eigenlijk moesten we over een maand nog maar eens terugkomen, omdat het maar drie maanden geldig is. Na wat zuchten echter, kregen we een maand extra reistijd om Pakistan te bereiken. We wilden vanuit Iran over land naar Pakistan? Heel gevaarlijk daar bij de grens. Steden geen probleem.

Na vier uur verdeelde meningen of we er wel heen moeten gaan, konden we de paspoorten ophalen. Een Pakistaanse vrouw die pas nog drie maanden in Pakistan op vakantie geweest was, stelde ons enigszins gerust. Islamabad en Lahore zijn volgens haar echt leuke plaatsen voor mensen zoals wij.

Ons plan is nu dus om vanuit Iran te vliegen naar Islamabad of Lahore. WP heeft zelfs de kaart weer tevoorschijn gehaald, en hoewel hij er vol enthousiasme een aantal punaises uitgehaald heeft, staan er nog altijd een paar in Pakistan.

Ook vandaag weer wat geleerd: controleer altijd of je het juiste paspoort terugkrijgt. WP zag buiten dat hij een verkeerde had meegekregen, dus weer terug. De man aan het loket vroeg of hij het echt niet was. Wij lijken ook allemaal zo op elkaar.

Posted in | Reeds drie belerende vingertjes

De droom van een lange reis was al lang aanwezig. Eerst bij de één, dan vooral bij de ander, maar altijd ergens. In het afgelopen jaar zijn we langzaam begonnen de droom om te zetten in een enigzins concreet plan. Langzaam, want er moest nog een studie worden afgerond en er was meer geld nodig. Welnu, de bul is binnen en we hebben gespaard. De naaldenvrees is overwonnen, de tandarts eindelijk weer eens bezocht, de baan is opgezegd, we zijn er dus klaar voor. Alleen de conditie, daar schort het nog wat aan. Lag het in de planning om elk vrij weekend te gaan wandelen, helaas hebben we het niet verder gebracht dan een schamele twee maal.

Ons enigszins concrete plan houdt in dat we in september met de Eurolines bus naar Bulgarije gaan, en vervolgens door Turkije, Iran, Pakistan, India, Nepal naar China te reizen in om en nabij zes maanden. Daarbij willen we zoveel mogelijk over land reizen, maar we zullen ook een aantal keer het vliegtuig moeten pakken. We houden het bij enigszins concreet. Het kan goed zijn dat er nog een land bijkomt of afvalt, het kan ook dat we binnen 3 weken weer heerlijk bij moeder thuis zitten. Zolang we reizen, zullen we in ieder geval verslag uitbrengen op deze site.

Posted in | Reeds drie belerende vingertjes