In Cappadocie ontmoeten we Seth tijdens een dagtrip door de regio. Seth is 50, piloot en brandweerman, komt uit Alaska en reist op eigen gelegenheid een aantal weken door Turkije. We leggen snel contact en als we hem een dag later weer tegenkomen in het dorp Göreme vertelt hij ons dat hij, net als wij, naar Urfa zal reizen. Hij heeft namelijk van een Duitser gehoord dat 15 kilometer ten noordoosten van Urfa hele speciale archeologische opgravingen aan de gang zijn. De plaats waar het om gaat heet Göbekli Tepe en er zijn gebouwen, muren en zuilen gevonden van 9.000 voor Christus. Volgens de deskundigen zijn dit de oudste bouwwerken die ooit ter wereld gevonden zijn en is het ouder dan iedere beschaving uit de oudheid die we al kenden. Mooi. Onze aandacht is gewekt. Als we de nachtelijke busreis erop hebben zitten en met Seth aankomen op het busstation van Urfa worden we welkom geheten door Aziz, de baas van het kleine Koerdische 'Hospitality Pension'. Daar hadden we in Göreme al van gehoord dus we lopen met hem mee. In het pension ontmoeten we ook nog een Israelisch stel dat ook geinterseerd raakt in Göbekli Tepe als Seth ze ervan vertelt. De volgende dag besluiten we om er heen te gaan met zijn vijven de vraag is alleen hoe. Eerst is het plan om een taxichauffeur te vragen maar nader onderzoek leert dat de plaats erg onbekend is bij taxichauffeurs. Inmiddels is het ook duidelijk geworden dat Aziz ook tours doet, maar niet gratis. In zijn gastenboek lazen we al dat Aziz een man is die, naast plakkerig te zijn jegens alleen reizende vrouwen, ook snel rijk probeert te worden. Na stevig onderhandelen wil hij ons voor 16 Lira (10 euro) per persoon meenemen. Zijn brakke auto zakt bijna door de assen als wij er allemaal in kruipen maar met 4 achterin en een persoon voorin gaat het prima. Aziz beweert dat het veel meer dan 15 kilometer van Urfa is en klaagt onderweg over de exorbitant hoge benzineprijzen en de bijna oververhitte motor, maar rijden zal hij voor dat geld. We komen buiten Urfa, verlaten de doorgaande weg en zien het asfalt gaandeweg slechter worden. We passeren enkele dorpjes waarvan de levensstandaard beduidend lager ligt dan in de stad: mensen wonen hier in gemetselde keten met een baal riet op het dak. De moskee staat er in dit soort vergeten oorden wel gelikt bij. Het asfalt verdwijnt nu ook en wat overblijft is een stoffige weg met veel kuilen en stenen. De auto puft en steunt maar het kreng rijdt tenminste. Achterin heeft Seth het voor elkaar gekregen om het raampje te slopen, wat erg onhandig is nu er grote stofwolken de auto binnenkomen. Langzaam maak zeker beklimmen we de heuvel en dan zien we iets. Midden in het kale en zonovergoten landschap staan tractoren, legertenten en schuifelen een hoop turken die rubberen manden met stenen dragen. Aziz parkeert de auto, dus hier moet het zijn, Göbekli Tepe. Ik stap uit en na alles wat ik over deze plaats heb gehoord, begint mijn hart sneller te slaan. Geen weg erheen, geen toeristen, geen vermelding in de Lonely Planet, dit is een plaats waar nieuwe dingen worden ontdekt. We lopen drie meter en zien onder een afdakje gelijk een flinke zuil met daarop reliefen van verschillende dieren zoals een vos, een soort mammoet en een kraanvogel. Als dit echt 11.000 jaar oud is... Even verderop in de opgravingen ontdekken we tussen de werkende turken een Westerse man met een baard. Hij maakt foto's van de ontdekkingen en zegt dat we vijf minuten geduld moeten hebben. Dan komt hij naar ons toe en stelt zich voor als Klaus Schmidt van het Duitse Archeologische Instituut. Schmidt is de opgravingen hier begonnen in 1995 en verwacht nog wel 10 jaar daarmee bezig te zijn. Hij is zeer vriendelijk en leidt ons rond. Göbekli Tepe, een plaats waar rond 9.000 voor Christus heilige ceremonies plaats vonden. Maar voor wat of voor wie is de vraag. Schmidt zegt dat hij niet eens zeker weet of het wel mensen waren die de gebouwen hebben gemaakt. Er zijn nog enorm veel vragen open, maar zeker is dat hier een beschaving was met een soort van godsdienst en een beeldende kunst die ver ontwikkeld was. We lopen nog een tijdje rond op de heuvel en worden dan tot de orde geroepen door Aziz. Kom, tijd om terug te gaan.

Zie ook http://www.theiss.de/AiD/2002/5/report.php

Posted in reis | Reeds vier belerende vingertjes

Volgens onze Lonely Planet begint na Cappadocie het echte reizen. Op weg naar onze volgende bestemming Şanlıurfa vragen Turken ons waarom we naar het oosten gaan, want ... daarom. De bus naar het oosten is bijna leeg en we zijn op ons hoede. We besluiten het Koerdische pension te nemen dat ons is aangeraden in Cappadocie met de naam Hospitality. Ze doen die naam eer aan, hoewel bij baas Aziz de grens tussen gastvrijheid en opdringerigheid dun is, met name als het gaat om zijn tours. Al twee avonden zijn we getuige van discussie tussen gasten die op eigen gelegenheid ergens heen willen en Aziz die vervolgens boos wordt maar zelf geen prijs wil noemen voor zijn diensten. Zijn vrouw Ferrida neemt me mee naar de hamam en Aziz brengt ons naar Göbekli Tepe.

Hamam

De hamam is leuk totdat ze ervan doorgaan met mijn bril. İk weet dat ik wordt aangstaard, maar ik zie niet door wie. İk wil best eerst mezelf wassen, maar ik zie niet waarmee en hoe. İk had liever gehad dat mijn neus niet functioneerde, want echt fris ruikt het er niet. Eerst wordt mijn haar vier keer gewassen met een stuk zeep waarbij ook mijn ogen niet overgeslagen worden. Tussendoor krijg ik af en toe een plens gloeiend heet water over me heen. Vervolgens een flinke scrubbeurt en (gelukkig) een korte massage. Mijn huid voelt zacht en mijn haar als touw. Happy? vraagt Ferrida. Ja happy.

Göbekli Tepe

Van een Amerikaan die al twee dagen met ons meereist, hebben we gehoord over de opgravingen bij Göbekli Tepe, zo'n 25 km van Şanlıurfa. Hier zijn religieuze overblijfselen gevonden van 9000 voor Christus. Taxichauffeurs weten het niet te vinden, dus begint het onderhandelen met Aziz. Gelukkig gaan er ook twee İsraeli's mee die wel ervaring hebben met afdingen. Met z'n zessen proppen we ons in zijn auto en Aziz wil eigenlijk dat er drie mensen voorin gaan zitten, want dat scheelt benzine, maar dat zien we niet zo zitten. Het achterraampje kan wel naar beneden, maar niet omhoog en als de asfaltweg ophoudt, komen grote stofwolken de auto binnen. We rijden langs afgelegen dorpjes en tenten en komen uiteindelijk bij de opgravingen die gedaan worden door een Duits Archeologisch İnstituut en het museum van Şanlıurfa. Over de opgravingen later meer door WP.

Çay

İn Şanlıurfa ontmoeten we juist vooral toeristen die alleen door Oost-Turkije reizen. Omdat ze thuis het westen al hebben, omdat het hier goedkoper is en omdat de mensen er aardiger zijn. Volgens Aziz zijn de verhalen over onveiligheid in het oosten niets anders dan Turkse propaganda. Over de huidige regering is hij wel te spreken, omdat hier nu eindelijk wegen en water worden gebracht. Verder heeft hij niet zoveel op met Turken. Wij wel, dus als we door een Turkse vrouw uitgenodigd worden op de thee zeggen we geen nee. De hele familie zit op de buitenplaats en ze willen precies weten waar we vandaan komen, waar we naar toe gaan, wat we van Turkije vinden en wat voor kleur ogen we hebben. Met een woordenboek lukt het aardig. De man probeert ons wat Turks bij te brengen, maar begint direct met de grammatica en vervoegingen. Ondertussen wordt het eten opgediend: tomaten, pepers, brood en köfte en water. WP hoeft geen water (en ook geen eten) en eist thee. Ook dat wordt gebracht. Voor we weggaan moeten we nog een kijkje nemen in het schuurtje, waar een schaap loopt. İs die om op te eten? Het schaap eet graan, maar dat was de vraag niet.

Posted in reis | Reeds vijf belerende vingertjes

Ik hoor de asan, de oproep voor het namiddaggebed uit de moskee over het surrealistische berglandschap galmen. Als ik om me heen kijk zie ik in het zachte licht van de namiddagzon bergen die ik nog nooit heb gezien; spitse zandkleurige kolossen met grillige vormen. Andere rotspartijen hebben zachte ronde vormen en een roze kleur. In de sprookjesachtige gesteenten zitten talloze openingen die ramen en deuren moeten voorstellen. Eeuwenlang hebben hier mensen gewoond en veel grotten zijn nog steeds bewoond. Vrouwen met kleurige hoofddoeken scharrelen langzaam door de kleine straatjes. Een man met een flinke bochel op zijn rug staat in een nisje hout te hakken voor de kachel. De straatjes staan vol met witte huisjes en deze lopen vloeiend over in de rotsen. Achter de rotsen bevinden zich talloze koele vertrekken die de bewoners beschermen tegen de felle zon ´s zomers en tegen de snijdende kou ´s winters. Een verlaten ezel aan een ketting nuttigt wat gras en een houten kar met daarvoor een andere ezel hobbelt voorbij. Achterin de kar liggen stapels pompoenen en de man die de kar bestuurt heeft een gezicht alsof hij dat al 500 jaar doet. We lopen naar het centrum van Göreme, uit de droomwereld weg en weer in de realiteit van souvenirshops, scooterverhuur en kebab met bier.

Posted in reis | Reeds zeven belerende vingertjes

Martine heeft in de straat van ons hostel in Selçuk een protestantse gemeente gezien en daar gaan we zondag 18 september op visite. De dienst zou om 11 uur beginnen en we worden welkom geheten door een meisje dat op de trap in de gang staat en naar boven wijst. Boven komen we terecht in een simpel zaaltje met tl-verlichting, een systeemplafond, enkele kasten en veel plastic tuinstoelen. Er zitten ongeveer 15 mensen in het zaaltje en wij krijgen een plaats pal vooraan. Het meisje dat ons welkom heette komt ook naar boven en speelt samen met haar zus verschillende liederen waarvan we soms de melodie herkennen uit de Opwekkingsbundel van thuis. De leden en bezoekers van deze Evangelische gemeente staan erg vriendelijk en open tegenover buitenstaanders zoals wij. Eén man biedt ons aan voor hem te komen zitten zodat hij het gesprokene direct kan vertalen in het Engels. Dat is erg prettig, want ons Turks is niet meer van wat het geweest is. Er is ook nog een oudere Westerse vrouw die later Ada blijkt te heten en uit Austalie komt en in Turkije is om 25 schilderijen te maken. Na ongeveer 1,5 uur is de kerkdienst ten einde en worden we begroet door de voorganger die naast Turks ook opvallend goed Engels spreekt. Niet verwonderlijk, blijkt later, de man is oorspronkelijk een Canadees. De dominee nodigt ons uit voor thee en soep in het zaaltje beneden. Dat laten we ons geen twee keer zeggen. De dominee legt uit dat de soep de we voorgeschoteld krijgen ´Tamana??´ heet en gemaakt is van een soort instant-poeder van gedroogde tomaten. Eeuwenoud recept en mensen maken het hier zelf, zodat ze altijd soep hebben. Naast brood staat er ook een schaaltje met gedroogde, gefrituurde pepers bij. Een Turkse lekkernij, naar het schijnt. Heel lekker, maar 1 is genoeg. Geef mij maar een frikadel.

Posted in reis | Al een één belerend vingertje

"Reizen met de bus in Turkije is net zo goed en comfortabel als met het vliegtuig, maar dan goedkoper en het duurt langer", vertelde iemand ons in Bulgarije. Ik heb inmiddels een aantal maal ervaren dat deze persoon de waarheid sprak. Er zijn heel veel verschillende (nacht-)bussen naar heel veel verschillende bestemmingen. We hebben al een aantal ritten varierend van 3 tot 9 uur gemaakt en het was geen straf. Na het controleren van de tickets komt de keurig geklede bus-butler langs met thee, koffie en koek. Als je dat op hebt, komt hij langs met verfrissende eau de cologne voor handen en gezicht. En één van de belangrijkste voordelen, voor mij persoonlijk althans, is voldoende beenruimte. Daar kan menig vliegtuigbouwer nog een puntje aan zuigen. De grootste nadelen van reizen met de bus zijn je medepassagiers. Mensen snurken, hebben een kurkdroge hoest die vijf uur aanhoudt, en smekken als zieke paarden op soppige kaakjes tot je er onpasselijk van wordt. Maar verder is het prima.

Selçuk

Half zeven en donker. We stappen uit de bus op het busstation in Selçuk en worden aangesproken door een meneer die vraagt of we al 'een place to stay' hebben. Het gebeurt hier aldoor dat er mannetjes op busstations bussen opwachten en dat vragen, maar zo vroeg! Ik antwoord korzelig dat we inderdaad al een slaapplaats hebben en willen verder lopen. De meneer vraagt of we misschien in het ANZ-pension verblijven. Dat klopt en we begrijpen dat hij orders heeft gekregen van zijn baas om ons op te halen. Wat een service! Samen met een Poolse backpacker lopen we met hem mee naar het hostel. Ineens voegt zich een armetierig uitziende hond zich bij ons gezelschap, duidelijk hongerig en om aandacht vragend. Nu ben ik, en Martine al helemaal, weinig gediend van honden. En zeker niet van die stinkerds die je ´s ochtends om half zeven agressief benaderen op straat. De man die ons naar het hostel begeleid begint naar de hond te trappen. Dat helpt. Voor even. Het gore beest heeft het weer op ons gemunt, dus er zit niets anders op: ik trap ook. Ik kan er immers ook niets aan doen dat de islam het houden van huisdieren afkeurt en dat die beesten overgeleverd zijn aan de straat. Moslims voeren de dieren overigens wel.

Efeze

We slapen een paar uur in het hostel en maken ons daarna op voor waar we hoofdzakelijk naar Selçuk voor waren gekomen: Efeze. De oude ruinestad ligt twee kilometer van waar wij zitten, dus de minibus zal geen rib uit ons lijf zijn. Als we beneden in het hostel komen zien we een bord waarop staat dat je gratis fietsen kunt lenen. We roepen hostelbaas Harrie en die zegt dat het kan. Zijn neef pakt de fietsen voor ons. Op twee brakkende mountainbikes beginnen we ons ritje naar Efeze. Als we aankomen parkeren we de fietsen met een slot tegen een boom en gaan het park in. De entree is belachelijk hoog voor backpackers, maar het is zeker de moeite waard. Als christen is het zeker interessant vanwege het verblijf van Paulus in deze Griekse stad. De verhalen over hem in Efeze worden daardoor een stuk levendiger. Ik worstel me door grote hordes toeristen die met blote basten en zonnebrillen op foto´s nemen van waar iedereen foto´s van neemt. Ik ook. Ik ben ook een toerist, maar toch gaat er een siddering van gruwel door mij heen als ik naast me roodgebruinde Nederlandse vrouwen met een plat accent hoor keuvelen: "Wel mooi hoor, maar ik zal straks blij zijn als ik straks weer lekkah aan het zwembad lig." Brr. Was daar dan gebleven! Wel bewonderenswaardig dat ze überhaubt uit hun all-in-resort aan de Egeische zee gekropen zijn, zo ver weg van de bitterballen en Andre Hazes. Goed. Martine en ik lopen dieper het park in en komen, na het grote theater, uit bij de heilige weg van marmer richting de rest van de antieke stad. De bibliotheek is één van de gebouwen die me het meest bij zal blijven, maar dat heeft te maken met het feit dat deze grondig is gerestaureerd door een stel Oostenrijkers eind jaren 70. Gidsen zijn overigens duur en dus niet aan ons besteed, maar af en toe houden we halt bij Nederlandse reisgezelschappen om te luisteren naar hun tourguide. Zo krijgen we op veel plekken toch nog wat ins en outs mee van Efeze. Deze truck werkt overigens ook prima met Duitse en Engelse groepen en op andere bezienswaardigheden met veel toeristen. Na Efeze vertrekken we op onze fietsjes richting de Grot van de 7 slapers, maar als we er bijna zijn, worden we zeer agressief benaderd door vier blaffers die de weg op stormen. Martine aarzelt geen moment en maakt rechtsomkeert, weg van de stinkhonden die bepaald niet sliepen. De legende omtrent de zeven slapers en hun grot laten we, na een kort en korzelig overleg, maar voor wat ze zijn.

Posted in reis | Reeds twee belerende vingertjes

Een ware volkssport voor jong en oud in Turkije en wij hebben er een spel bij. Rummikub op zijn Turks. We hebben het geleerd van twee jongens bij het spelletjestheehuis aan de kust van de Dardanelles in Çannakale. Rummıkub-spellen liggen, samen met Backgammon en Dammen, overal op tafel in de theehuizen. We waren al begonnen met een potje Rummikub op zijn Hollands, maar werden daarbij bekeken door die twee gasten die ons daarbij toelachten. Maar ik zag één van die jongens denken: "wat spelen jullie het raar..." We waren gedaan met ons potje en daarop vroegen ze of ze bij ons aan tafel mochten komen zitten. Klein probleempje, want bij het uitleggen van een spel is het wel zo makkelijk als je mekander een beetje verstaat. Maar nee, wıj geen Turks, zij geen Engels. Na drie potjes en met handen en voeten waren we eruit. Eigenlijk best heel erg leuk en het lijkt ook op Mahjongg. Nu nog even uıtvinden hoe Backgammon ook alweer gaat.

Verder bij Çannakale bezochten we de Anzac Cove, het strand waar in de Eerste Wereldoorlog de Geallieerden aan land kwamen om de Dardanelles van de Turken (aan Duitse zijde) te veroveren om zo makkelijk Istanbul over te nemen. De Australiers, Britten en soldaten uit Nieuw Zeeland onderschatten de heftige tegenstand van de Turken, onder leiding van Mustapha Kemal Atatürk, en incasseerden enorme verliezen. Op het schiereiland Gallipoli zijn duizenden graven te vinden met de soldaten die bij deze noodlottige aanval om het leven kwamen. Uit de geschiedschrijving blijkt verder dat de Geallieerde soldaten zich uiteindelijk overgaven en zich zelfs verzoenden met de Turken omdat niemand eigenlijk meer wist voor wie of wat ze streden.

Posted in reis | Reeds vijf belerende vingertjes

Denk je een rustig een aangenaam verblijf te hebben gehad in Istanbul, krijg je bij je vertrek uit de stad toch nog even de schrik in je kleren. Martine en ik stappen uit de tram op een halte waar we moeten over stappen op de metro naar het grote busstation. Martine ziet een gezellige Turkse broodjeszaak met allerlei lekkernijen, thee en lage krukjes. "Heb je zin in een lekker broodje?", vraag ik haar en loop naar binnen om te bestellen. We hebben immers nog niet ontbeten. Martine neemt plaats en ik volg haar met de bestelling. Ik wil gaan zitten, maar ineens ontstaat er buiten een tumult. Ik draai me om en zie een man die een andere kerel beet grijpt en tegen de tramhalte aanduwt. Een hoop geschreeuw. Voor ik me besef wat er gebeurt, klinkt er een schot en ik zie een andere Turk met een pistool zwaaien en schreeuwen. Ik heb weinig kennis van pistolen, dus ik weet niet of het een echte is, maar het enige wat ik denk is "weg hier!". Ik zeg tegen Martine dat ze snel naar achteren moet gaan. Nog voor we weg kunnen lopen komt er een enorme menigte mensen om het tumult heen staan. Er klinken geen schoten meer, het gebrul blijft. Politie. De gasten in de broodjeszaak lachen om wat er buiten gebeurt en drinken rustig hun thee op. Het personeel maakt ons duidelijk dat er niets aan de hand is. Gebeurt wel vaker hier. De menigte mensen lost langzaam op en de straat is precies zoals dıe vijf minuten geleden ook was. Verbouwereerd drinken we onze thee op en vervolgen onze reis; op naar het o zo vredige Çannakale, aan de westkust van Turkije.

Posted in reis | Reeds vier belerende vingertjes

Het lijkt te gaan lukken!! Voor de aanvraag van het Iraanse visum hadden we gelezen dat het helpt als je een aanbevelingsbrief hebt van het Nederlandse consulaat. Vanochtend dus om half acht op weg gegaan. Na twee uur dwalen vonden we het consulaat waar zich voornamelijk Turken bevonden die een Schengen visum wilden. Nederlands werd er in eerste instantıe niet gesproken en ook het Engels was matig. Na tien minuten wachten werden we geholpen door een Nederlandse vrouw. Na het betalen van 43 Lıra was de brief geen probleem en konden we op weg naar het Iraanse consulaat. Drie kwartier lopen verder kwamen we daar aan niet wetende wat ons te wachten stond. Alles viel mee. De wachttijd was slechts tien minuten, in tegenstellig tot de twee uur in Den Haag, en een vriendelijke man vroeg ons waar we heen gingen in Turkije en wat voor visum we wilden. We konden hier het visum aanvragen en ophalen in Erzurum in het oosten over twee weken. Hij kon ons geen garanties geven, maar hij verwachtte dat het allemaal geen probleem zou zijn. Na het betalen van 2 maal 50 Euro bij de bank aan de overkant van de straat konden we de aanvraag indienen. We zijn al tien stappen verder dan in Nederland.

Voor de complete info: de rest van de dag rondgelopen in de bazaars. Met name de Egyptısche was geweldıg. Honderden stalletjes met kruiden, specerijen en snoep.

Posted in reis | Reeds vijf belerende vingertjes

Nieuwe stad, nieuwe ervaringen. Het centrum van Istanbul is betoverend mooi en verrot toeristisch, maar dat is vrij logisch. We hebben in twee dagen al aardig wat gezien zoals de Aya Sofia, het grote museum dat in de Romeinse tijd een kerk was en later een moskee. Dat ding is nogal opvallend en zie je, samen met de Blue Mosk waar we ook zijn geweest, altijd op plaatjes van het centrum van deze stad. Vandaag bezochten we het Topkapi-paleis, waar diverse Sultans diverse eeuwen hebben gewoond. De sfeer begint al lekker Oosters te worden. Als je om je heen kijkt lijkt het verdimme wel de Efteling en terwijl ik dit schrijf hoor ik het reciteren van koranverzen op de achtergrond, de oproep tot gebed vanuit de moskee. Maar het gaat goed. Terwijl Martine een jeugdherberg of een hotelletje voor de volgende stad uitzoekt op internet en ik me begin te ergeren aan het Turkse toetsenbord, waar sommige letters op een verkeerde plaats zitten. En het stinkt naar pis in dit internetcafe, maar dat is dan zo. De prijzen zijn wel weer even wennen vergeleken bij Bulgarije. Bijna westers, hoewel het voor een Westerse toerist die hier even komt nog steeds zeer goed te betalen is. Wij proberen het echter uit te zingen met een lager budget, anders kunnen we over een week of zes weer naar huis en dat was niet de intentie.

Posted in reis | Reeds twee belerende vingertjes

Bulgarije verbaast ons. Ik bedoel, het is eigenlijk een heel mooi land en ik snap niet dat er zo weinig mensen naar op vakantie gaan. Misschien heeft het te maken met de afstand. Hoewel, Turkije is nog verder weg... Maar daar heb je natuurlijk goede last minute-vakanties naar de kust heen. Tja. Sofia (1,4 mln inwoners) is een sfeervolle stad die je in een paar dagen kunt zien. Daarna kun je heerlijk een dag de bergen en het bos in (zie fotoboek) van de Vitosha-berg. Gisteravond vermaakten we ons kostelijk met het spelen van Machiavelli met James en Kathy uit Londen. Ik won.

Plovdiv, oftewel Пловдив, is met 400.000 inwoners tweede of derde stad van Bulgarije (daar zijn de Bulgaren zelf ook nog niet helemaal over uit), is eigenlijk gezelliger en mooier. Je hebt er een prachtig historisch centrum met oude huizen en keien op de straten. Er zijn veel schitterende orthodoxe kerken en er is uiteraard een moskee. Die grenst weer aan een grote brede winkelstraat met dozijnen trendy winkels, terrasjes en opgedirkte pubertjes. Je zou bijna vergeten dat je in Bulgarije bent. Als je enkele straten verder loopt is het weer gedaan met alle opsmuk en kun je gewoon een broodje patat met ham en een cola voor 50 centen krijgen. Een halve liter bier drink je voor dezelfde prijs. De jeugdherberg waar wij nu logeren heeft plaats voor slechts 10 personen, maar dat schijnt wel extra gezellig te zijn. We zullen zien vanavond. Komende nacht is er voor ons nog plaats op de slaapzaal, maar morgen zullen we genoegen moeten nemen met een zogeheten loftbed, een tweepersoonsbed op een hoog plateau midden in de common room (woonkamer). Kunnen we weer biggen tot we erbij neervallen. En wederom: gratis internet! Man I love this country.

Ik heb een nieuwe bezigheidstherapie gevonden voor als ik over straat loop. Het ontcijferen van Cyrillische lettertekens. Het gaat Martine en mij verdraaid goed af, al zeg ik het zelf. Het is eigenlijk zo simpel als wat. Als we het schrift onder de knie hebben, willen we een begin maken met de betekenis van de woorden. Jammer dat we overmorgen weer uit Bulgarije vertrekken.

Posted in reis | Reeds zeven belerende vingertjes

Bij deze stad denk je niet direct aan een mooie wijze vrouw met goddelijke connecties. Het eerste half uur was het vooral wennen aan de grijze verwaarloosde blokken. Echt veel mooie gebouwen staan er niet, wel een schitterende kerk en een oude moskee. Wat de stad goed maakt, zijn de parken. In het ... park waren overal mannen aan het schaken. Volgens een Bulgaar die we spraken door werklozen. Nu is WP man en werkloos, maar hij houdt niet van schaken. En ik ben alleen werkloos. WP wilde wel een foto maken van de schakers, maar durfde niet omdat ze volgens de Bulgaar 'crazy' waren en psychologisch onstabiel en ze hem daarom aan zouden vallen. Hij vertelde verder over de hoge werkloosheid en het probleem van de Gipsy's, die volgens hem voor het slechte imago van de Bulgaren zorgen. Wij hebben ons geld in ieder geval nog en gaan morgen de berg beklimmen.

*Even later: Martine legt het spel biggen uit aan twee medewerkers van Hostel Mostel waar we drie nachten zijn gestationeerd. Eentje wil het spel nu hebben want die vindt het awesome.*

Posted in reis | Reeds vijf belerende vingertjes

Het was een heeeeele lange zit, maar we've made it. We zijn veilig en wel gearriveerd in onze jeugdherberg in Bulgarije. 36 uurtjes bussen is best makkelijk eigenlijk. Gewoon een beetje zitten, naar buiten kijken, films kijken die in het Cyrillisch zijn ondertiteld en af en toe mag je even eruit om te poepen. De geurenontwikkeling in zo'n bus is werkelijkwaar indrukwekkend. Het begint neutraal, maar eindigt in palet van zweet, plas, poep en deodorant. De vrouw achter mij stonk als ze haar armen omhoog deed, de meneer naast me rook naar zweet en sigarettenrook door elkaar. Martine naar bloemetjes. Verder in de bus: leuk om het landschap langzaam te zien veranderen van het mooie Nederland naar Duitsland, Oostenrijk, Slovenie, Kroatie, naar het simpelere Servie (wel mooie bergen) tot uiteindelijk Bulgarije. We zijn drie dagen in Sofia, daarna gaan we naar Plovdiv, volgens de locals een prachtige stad. Ik ga weer stoppen, we moeten nog eten. Daarna spugen en naar bed.

Posted in reis | Reeds negen belerende vingertjes

Is het eindelijk bijna zover. Spullen gepakt, alles ligt klaar, spugen en naar bed zouden mijn vrienden zeggen. 5.00 uur gaat immers de wekker voor de bus naar Bulgarije. Toch doe ik het niet, naar bed gaan. Het is warm, druk beneden want mijn ouders, waar we logeren, hebben eters. Ik ga nog een wijntje drinken. Morgen gaat het beginnen. Dag mensen, dag Uiengat, dag Nederland, dag Westerlingen. Bedankt voor de telefoontjes (ook René die mij een dag te vroeg om 5 uur 's nachts wakker belde), de kaarten, de begroetingen en het medeleven. We hopen jullie in 2006 weer gezond terug te zien...

Goed. Nu wijn.

Posted in reis | Al een één belerend vingertje