Als ik vertel dat de knopen van mijn blouse zijn gevallen, is er direct interesse bij de vier kleuters in mijn groepje. Het knooploze overhemd in kwestie ligt op tafel. Hoeveel knopen heb ik nou precies nodig? Diana, Bas, Jos en Leen hebben wel een idee: het tellen van de gaatjes. Aanvankelijk is er nog wat onenigheid over de hoeveelheid benodigde knopen, maar na vier keer tellen, hakt de dominante en schrandere Jos de knoop door: zeven. Hoe kunnen we dat getal nou onthouden als we de knopen in de winkel gaan kopen? Opschrijven, oppert Bas. Jos weet wel wat er opgeschreven moet worden: een 7. Hij schrijft het cijfer foutloos op. De anderen volgen hem daarin, alleen schrijft Leen geen 7 maar een L. Hm, misschien gaat het tellen van de knopen beter, denk ik. Als alle kinderen hun favoriete kleur knopen uit het stapeltje hebben gevist, laat ik de kinderen tellen. Bij Diana, Bas en Jos gaat dit zonder problemen, maar bij Leen is dit heel andere koek. 1, 2, 3, 4, 4, 5, 7, 8, zo telt hij zijn zes knopen. Hij wijst knopen dubbel aan en enkele wijst hij niet aan. Fraai staaltje asynchroon tellen, denk ik bij mijzelf. Ik geef hem nog een kans. Vijf zijn het er nu. De andere kinderen roepen het goede getal alweer voor. "Zes! Het zijn er zes!", ja bedankt jongens. Nu alleen Leen nog...

Zou Leen misschien niet dyslectisch kunnen zijn? Met die 7 op zijn kop krijg je immers een L

Fons (Email) - 26 Oktober '07 - 20:08