Vorige keer vergeten, maar dit keer gaat het raam wel open in de gymzaal. Juf knikt goedkeurend, leerpuntje ventilatie goed opgepakt. De kleuters zweten namelijk wat af tijdens de gymles en ik in het bijzonder. We zijn namelijk met zijn drieëntwintigen op zoek naar de geheime schat in het bos. Kruipend gaan we door het gymlokaal, we moeten immers onder de struiken door om bij de schat te komen. Mijn vrienden zouden zich rot lachen als ze mij hier in mijn nieuwe spijkerbroek door het lokaal zien kruipen met die hummels. Niet aan denken. We hinkelen van steen naar steen over het water en rennen het laatste stuk. We gaan er in op. Flink oververhit realiseer ik me dat ik de volgende keer beter iets minder intensief mee kan doen, maar daarvoor is het nu te laat. Herladen voor het volgende spel: de geheime diamanten in de vorm van rubberen ringen stelen van de slapende waakhonden. De cirkel midden in het lokaal is de open plek in het bos en twee waakhonden (een oudste en een jongste kleuter) houden de wacht. Als de trommel gaat zijn de honden wakker en mogen ze tikken. Het probleem met kleuters is echter dat ze heel direct reageren op wat je zegt. Nog tijdens mijn uitleg storten de kinderen zich als bezetenen op de ringen in het midden en ik raak het overzicht kwijt. De honden wakker maken met de trom. Maar dan is de chaos echt compleet. Dat denk ik tenminste en leg het spel in allerijl stil. Bij poging twee wijs ik de kinderen aan die een ring mogen pakken. Maar dat werkt ook niet, realiseer ik me, want zo komen er maar weinig kinderen aan bod. De stoom komt uit mijn oren en ik heb wat om over na te denken. Verbeterpuntjes: lekker laten gaan als ze bezig zijn en meer loopafstand creëren tussen de rubberen ringen en de kinderen. En: vooral niet te veel meedoen als je de rest van de dag ook nog moet, funest voor een wrak als ik.