Een dikke groene zalvige streep loopt er over zijn mouw. Is het snot, vraag ik me af en buig wat meer voorover. Ja dus, het is snot. Verse. "Zo, ben je zo verkouden, Jos?", vraag ik de kleuter. "Ja", antwoord Jos en haalt daarbij zijn neus nog eens op. "En smeer je daarom alles aan je mouw?", is mijn vervolgvraag. "Ja, maar ik heb zakdoekjes bij me", zegt Jos die zich vervolgens weer buigt over zijn knutselwerkje. "Maar als je zakdoekjes bij je hebt, hoef je toch niet alles aan je mouw te smeren?", zeg ik, nog stupefait van zijn antwoord. Verwonderd kijkt het kind me aan, maar een inhoudelijke reactie wacht ik niet af. "Dat gaan we eens eventjes afwassen", zeg ik en neem het kereltje resoluut mee naar het aanrecht. Met stromend water en een geel vaatdoekje boen ik het oorspronkelijk witte mouwtje schoon. "Nou is het helemaal nat", concludeert Jos. "Dat klopt, maar dat droogt vanzelf weer." Einde incident. Even later help ik een kind met het dichtdoen van zijn jas. Ik zie het al aan het gezichtje dat ineens moeilijk vertrekt, maar het gevolg is onafwendbaar. De volle nies belandt in mijn gezicht. Merci. Later op de dag vindt een ander het nog nodig om geen hand voor zijn mond te doen tijdens het luidkeels kuchen in mijn richting. Jackpot voor meester WP vandaag. Als ik nu niet ziek word, heb ik de vuurdoop doorstaan, dunkt me.