Ik kan maar niet wennen aan dat ding. Ik heb hem nodig voor het autorijden tegenwoordig, maar iedere ochtend als ik achter het stuur kruip, ontdek ik nog voor de eerste verkeerslichten dat ik mijn bril niet op heb. Voor mijn eigen bestwil kan ik dan het beste omdraaien, stoppen voor de deur en alsnog mijn bril pakken.

Het was best een dure bril en ik baalde dan ook stevig dat ik hem aan het einde van een bruiloftsavond nergens meer kon vinden. Ik had hem toch in mijn binnenzakje gedaan van mijn ribstof jasje aan de kapstok? De jongens aan de bar wisten nergens van en gingen driftig door met het opruimen van de glazen en het schrobben van de vloer. Bij de receptie beneden had ook niemand hem gezien. Ze zou me bellen als er een bril opdook. Maar kwijtgeraakte brillen duiken over het algemeen niet op uit zichzelf. Het bleef het angstig stil.

Een massale mailing naar wat gasten, deed het geruchtencircuit op gang komen. Ik kon beter een autoruit op sterkte nemen, zeiden ze. Een vriend had de bril gesignaleerd op een plant in de lobby. Een ondankbare plant met zo'n identieke bril. Een ander stuurde een foto van een knuffel met een bril op en een foto van stelende bruiloftgasten. Zouden zij mijn bril dan hebben? En een foto van mijzelf, hossend in de polonaise mét bril om 22.34 uur. Toen had ik hem nog...

Weken reed ik als een halve blinde rond in mijn auto. Een nieuwe bril bestellen weigerde ik, want die vorige was duur en ik had altijd nog die stille hoop... Ik had hem immers in een binnenzakje van een ribstof jasje gedaan? En iemand moest toch...

Drie weken na de bruiloft ging de telefoon. V. belde vanuit de trein met de mededeling dat hij zojuist zijn diploma op school had opgehaald. Een feit waar ik hem mee feliciteerde. Hij had voor de gelegenheid maar weer even zijn ribstof jasje aangedaan. Of ik kon raden wat hij zojuist in zijn binnenzakje vond. Blij als een kind zat ik 's avonds bij V. thuis op de bank met mijn bril in mijn hand. Een beetje onwennig zette ik hem op mijn neus. Hij had mij ook gemist, zei hij zachtjes.

Sindsdien houd ik mijn bril angstvallig in de gaten. Ik leg hem binnen nog wel af, maar nooit buiten handbereik. Ik vergeet hem nog wel eens als ik in de auto stap, maar dat pikt hij niet meer. We zijn haast onafscheidelijk. Die bruiloft betekende bijna onze scheiding en dat laten we niet nog eens gebeuren, hebben we afgesproken.

Ik deelde men via de mail mede dat V. de bril had gevonden. Mensen tot tranen toe geroerd. Die ene vriend vroeg zich vervolgens af of V. dan zo op een plant leek. Dat was geenszins het geval, riposteerde V. zelf:

Een plant? Dat is gans en al zo niet het geval. Daar zijn in onze wondere wereld een aantal eigenaardige verdelingen aan te treffen. Zo is er een een drieslag in de natuur aanwezig. Ten eerste hebben we daar het plantenrijk, ten tweede het dierenrijk, maar in het bijzonder ten derde daaraan geheel onderscheiden het rijk der mensenkinderen. Zij zijn in alle opzichten verheven boven de andere schepselen. Boven de mensen staan dan weer de engelen, waarvan Thomas van Auqino zegt dat het tijdloze en vormloze creaturen zijn. Boven dit alles staat uiteindelijk God zelf, die door Zijn majesteit en luister het ganse schepsel toebereid tot glorie en roem.

"Mij spreekt de blomme een tale,
mij is het kruid bereid;
Mij spreekt het altemale
van Hem die het heeft bereid"

V.

Waar het verliezen van een bril al niet toe leidt. Bedankt.

Om een reactie achter te kunnen laten, moet je Javascript inschakelen (en de pagina verversen).